Бургут тоғда улғаяди 1-китоб

Кейин дадангга телефон қилиб, ўзим рухсат олиб бераман, – деди у кулиб.

Эшик бирдан қарс этиб очилиб кетди. Остонада куйдирилган каллага ўхшаб тиржайганча Достон турарди.

– Нима керак сенга бу ерда? – дея сўради ойиси ундан.

– Боягина анавини, – дея у Моҳирўйни қўли билан кўрсатди, – дадам оқшом роса безаганини менга айтиб беришди.

– Кет! – дея бирдан йиғлаб юборди Моҳирўй. – Сендақа укадан кечдим.

"Ким бўпсан-у, шундай олийнасаб боладан кечсанг. Бунинг тирноғигаям арзимайсан-ку", дея хаёлидан ўтказган Зулайҳо қизга бир ўқрайиб қараб қўйди-да:

– Достонжон, унақа демагин-да, уят бўлади, – деди.

– Бунга энг яхши гапирганим шу. Ўзи мени қанча калака қилади, бировингиз ҳам индамайсиз-ку. Менам энди бир устидан кулиб қўяйин-да, – деди Достон афти бирдан жиддий тус олиб.

– Йўқол! – дея яна бақирди Моҳирўй. Бу сафар унинг овози хириллаб чиқди.

– Аввал ўзинг уй қуриб қўй, кейин мени уйдан ҳайдайсан, саёқ. Бу кунингдан баттар бўл. Агар дадамнинг ўрнида мен бўлганимда, бирдан ўлдирган бўлардим, – деди Достон ва орқасига бурилиб чиқиб кета бошлади.

Ўғлининг гапларидан Зулайҳо мамнун эди. Достон айнан унинг кўнглидаги гапни топиб айтганди. Агар ҳозир унинг режалари бўлмаганда, уйдан ҳайдаш қанақа бўлишини бу етимчага кўрсатиб қўйган бўларди.