ДУРР УЛ–МАЖОЛИС

Сен Худойи таолонинг неъматини ейсан, нечун кўнглингни қорайтириб, зулму туғён қиласан.

Фиръавн деди:

– Эй Мусо, охират Худойингни мулки бўлса, бу дунё менинг мулкимдир. Бу дунёда нима иш қилиб, нима ҳукм қилсам, ўша бўлади.

Мусо деди:

Эй Фиръавн, сен ожизу бечорасан, ўз қудратинг билан нима қила оласан?

Фиръавн:

– Нил дарёси менинг қудратим билан қуриб, яна оқади.

Бундан менинг қодирлигим сенга маълум бўлсин, – деди.

Мусо алайҳис салом деди:

– Эй Фиръавн, сенинг сўзларинг ва ишларингдан таажжуб қиламан, Худойи таолонинг ишлари бунга асло ўхшамас.

Менинг подшоҳ Худойим шундай шоҳдирки, осмонлар билан Ерни пайдо қилди, Ой ва Кун ҳамда кеча–кундузни яратди. Ўн саккиз минг оламни мавжуд қилди. Сен Нил дарёсини қандай равон қиласан?

Фиръавн деди:

– Эй Мусо, бугун қайт, эртага барча халойиққа нидо қиламан, менинг худолигимни ўшанда тамошо қиласан.

РњСѓСЃРѕ алайҳис салом Р±Сѓ ярамас сўзларни эшитиб, орқасига қайтди РІР° ҳужраларига келди. Шундан СЃСћРЅРі Фиръавн СЋР·РёРЅРё қиблага қаратиб, РѕС‘Т“РёРіР° занжир солиб, бошини Т›СѓР№Рё солиб, Р·РѕСЂСѓ тазарру билан муножот қилди: “Р?лоҳим, менинг РєСћРї айбим Р±РѕСЂ, беайб даргоҳингга СЋР·РёРјРЅРё қўйибман”.

У ўз айбларини Худо даргоҳида бир–бир айтаверди: “Ул боқий мулкни бу фоний жаҳонга алишибман, Мусо билан жам бўлиб келган халқим олдида эртага шарманда қилмагил, фармоним билан Нил дарёсини равон айлагил”, – деб йиғлади.