Тахмина

– Яхши бориб келдик, топшириғингиз бажарилди, – деди аям хотиржамлик билан. – Ўртоғингиз салом айтди. Операция амалга ошгач, ўзим ўтиб бораман, деди. Бошқа гап бўлмади…

Мени ажаблантирган, икки-уч кундан бери юрагимга ғашлик солиб, ич-ичимни кемираётган шубҳаларни оз-моз ҳайдаган нарса шу бўлдики, аям Донини бу сафар ҳам одатдагидек хушҳол қарши олди.

Ўзидаги хасталик ва маъюсликни, пажмурда кайфиятни сездирмаган бўлди. Бироқ Дони унга бир лаҳза жиддий ва синовчан назар ташлаб қўйганини пайқадим.

– Кўзимга бетоброқ кўриняпсиз, Хуршида, – деди у менинг ёнимга яқинроқ турган креслога келиб ўтираркан.

Қани айтинг-чи, сизни қайси чивин чақиб қўйди?

– Йўғ-е, мен соппа-соғман, – шошиброқ жавоб берди аям. – Ўзи бугун ҳаво анча қиздирганидан…

– Мени алдаманг. Ёлғонни ёқтирмайман. Ҳаво иссиқлик қилаётган бўлса, давоси кондиционер.

Йигитларга буюраман, эртагаёқ ўрнатиб беришади. Лекин сизники ҳаводан эмас. Кўзларингиз чўккан, рангингиз сўлғин, юзингизда маъюслик. Гапларингиз сохта – худди телеграмма учун тузилгандек қисқа ва қуруқ…

Касални иситмаси ошкора қилади, деганлари шу-да.

Аям таслим бўлди.

– Ҳа… Негадир юрагим қисяпти, нафас олишим ҳам оғир,– деди у маъюс оҳангда. – Бир ёқларга бош олиб чиқиб кетсам, дейман… – Ундай деманг. Сиз бир ёқларга кетиб қолсангиз, биз бу ерда қолиб нима қиламиз?..– хиёл жилмайиб деди Дони.