Тахмина

–Тахмина иккаламиз қаерларга бош уриб борамиз…

– Сиз мени мазах қиляпсиз, – хўрсингандек бўлди аям.– Лекин мен чиндан ҳам…

– Кечиринг, Хуршида, – унинг сўзини бўлди Дони. – Гапнинг қисқаси, эртага дўхтирга олиб бораман сизни. Битта зўр кардиолог ошнам бор, кўриб қўяди.

– Йўқ, мен дўхтирга бормайман.

Фалончи барвақт қариб бўпти, юрагини даволатяпти, деган гап чиқади.

– Ундай бўлса, уч-тўрт кун уйдан чиқмай, дам олинг. Яхшилаб парвариш қилайлик.

– Дони, агар хўп десангиз, мени Атоникига олиб бориб қўйсангиз. Тоғ ҳавосига бир тўйсам, дейман…

– Манави идея! – хурсанд бўлиб кетди Дони.

– Эртагаёқ Мелиқўзи билан жўнанглар. Биз сиздан шанба куни хабар оламиз. Тўғрими, Тахмина? – У шундай дея менга қараб қўйди.

– Тахминани ҳам ўзим билан олиб кетай десам, у ерда зерикиб қолади,–деди аям.–Майли, у қола қолсин. Сиз хабардор бўлиб турасиз, ҳарҳолда қиз бола, уйда ёлғиз қолмасин.

– Буёғидан хотиржам бўлинг,–деди Дони.–Мен уни ёлғиз қўймайман. Демак, шундай қилиб, маслаҳат пишди-а?

–Яна бир илтимос,–деди аям.–Мени Мелиқўзи билан бирга… Ундан кейин, кеча хотини туққан. Ўзиниям ҳозир уйдан чиққиси йўқдир.

Дони бир дам ўйланиб қолди. Кейин яна менга беихтиёр назар ташлаб қўйиб, деди:

– Бўпти, эрталаб соат 10–11 ларга тайёр бўлиб туринглар. Мен бирров идорага ўтиб, кейин келаман.

– Тахмина бормайди, – деди аям шунда уни чўрт кесиб.