Тахмина

«Ўзингизни босинг, Тахмина» деди ва вазмин, қўнғироқ товушда Қуръон тиловат қилди. Фотиҳага қўл очдик. «Осий бандаларидан Оллоҳ ўз марҳаматини дариғ тутмасин», деди Абдухалил ака.

Шундан кейин бу ҳақда бошқа гаплашмадик. Довондан бирмунча пастроққа, Атонинг манзилига ўтадиган жойгача учовимиз ҳам ўз хаёлимиз билан жим бордик.

– Биз келдик… Шу ерда қоламиз,–дедим Абдухалил акага беҳоллик билан.

У машинани тўхтатди.

– Омон бўлинглар…–у шундай дея Акмалга юзланди:– Сен йигитсан, Тахминани авайла…

– Раҳмат, – дедим мен ҳамон ёшланиб турган кўзларимни ундан олиб қочишга уриниб.

Абдухалил ака машинасини юргизаркан, ойнадан бош чиқариб: «Мабодо Олтиариқ томонларга йўлларинг тушиб қолса, менга албатта учрашинглар,–деди.–Тайёрлов идорасида ишловчи Абдухалил ҳожи десаларинг бас, дарров топиб беришади».

Шундан кейин чакалакзор оралаб пастга томон илонизи бўлиб тушган ёлғизоёқ йўлдан Атоникига кириб бордик. Уйда экан. Эшик олдидаги ёғоч сўри устида милтиқ тозалаб ўтирган экан. Бизни кўриб, аввалига ҳанг-манг бўлиб қолди. Кейин саросима билан ўрнидан отилиб турди-да, биз томонга қучоқ очиб пешвоз юрди:

– Ваҳ, ваҳ, қандай яхши меҳмонлар! Хуш омадед, хуш келибсиз! Кўришдик.