Абое рабое

– Адварваем мяса каракацiцы…

– Цьфу! Брыдота якая! – абураецца Наста. – А можна замест яго варанай каyбаскi дабавiць?

– Можна! – пагаджаецца Вера i радасна дадае: – А цяпер – фiнальны акорд! Запраyляем салату кунжутавым алеем i прыправай «Тыбi-дыбi». Але паколькi знайсцi iх няпроста, бяром звычайны маянэз!

– Дык што ж гэта атрымлiваецца? – здзiвiлася Наста. – Зноy салата алiyе?!

Вера задумалася i здзiyлена вымавiла:

– Сапраyды, алiyе!

Сяброyкi прыцiхлi, задумалiся над такой гастранамiчнай задачкай…

– А ведаеш, Вера! – адгукнулася Наста.

 – Можа, i някепска будзе… Адзiн стары рэцэпт лепш за новыя два!

– І праyда! – пагадзiлася Вера. – Алiyе, дык алiyе! Не будзем парушаць святочных традыцый…

Эх, свабода!

Алена Пятроyна працавала y школе намеснiкам дырэктара па выхаваyчай рабоце. І трэба ж! У самым разгары педагагiчнай дзейнасцi адправiлi Алену Пятроyну на пенсiю. Дырэктар папрасiy заслужаную настаyнiцу саступiць месца маладому спецыялiсту. Рабiць няма чаго – давялося ёй пакiнуць школу…

Пасядзела настаyнiца з тыдзень без працы, пасумавала i вырашыла хаця б у сценах роднага дома папрацаваць на yсеагульную карысць.

Былая настаyнiца адразу правяла гутарку з мясцовымi падлеткамi аб шкодзе курэння, злоyжывальнiкам алкаголю раздала агiтоyкi за здаровы лад жыцця, арганiзавала суботнiк, каб навесцi парадак у падвалах i на лесвiчных пляцоyках, прыцягнула суседзяy да азелянення пад’ездаy i разбiyкi клумб.

Плявалiся, вядома ж, жыхары ад такой яе iнiцыятывы, але аслухацца нi y чым не асмелiлiся.

Бо для yсiх яна y памяцi была строгай, патрабавальнай настаyнiцай.

– Калiсьцi яна майго Сярожаньку закатавала сваёй матэматыкай, – абуралася суседка Галiна, – а цяпер яшчэ за мужа yзялася – буклет вось прынесла… Але, з iншага боку, можа, яно i да лепшага… Лайдак мяне не слухае, дык хоць суседка розуму навучыць.

– Вядома, да лепшага! – згаджалася суседка з другога паверха. – Вось i y падвале прыбралi, i каля дома зараз чысцiня… І за маiм чатырнаццацiгадовым неслухам яна сочыць… Толькi ён за цыгарэту возьмецца – а яна тут як тут.

Раз – i за вуха яго! Мяне сынуля не баiцца, а яе як убачыць – адразу па стойцы смiрна.

За кароткi час Алена Пятроyна навяла y панэльнай пяцiпавярхоyцы yзорны парадак. А энергii y яе па-ранейшаму – хоць адбаyляй!

– Будзем пляцоyку дзiцячую i рамонт у двары рабiць! – вырашыла пенсiянерка.

Прайшлася яна па кватэрах i сабрала з усiх подпiсы y падтрымку дваровага рамонту.