Абое рабое

Потым адправiла патрэбныя паперы i y мясцовую ЖКГ, i y гарвыканкам, аблвыканкам… Хадзiла Алена Пятроyна па кабiнетах, вяла доyгую перапiску з чыноyнiкамi! І yсё-такi дамаглася свайго!

Напачатку лета разгарнулася y двары грандыёзная будоyля. Паставiлi рабочыя i новыя лавачкi, i дзiцячы гарадок зрабiлi, i сучасныя лiхтары запалiлi, i на дарожках плiтку замянiлi, i дрэвы пасадзiлi. Словам, стаy двор узорна-паказальным. Нават тэлебачанне прыязджала сюды перадачу здымаць!

Не нарадуюцца жыхары дома, i пры сустрэчы энтузiастцы словы yдзячнасцi гавораць, здароyя ёй жадаюць…

Ды раптам Алену Пятроyну зноy на працу паклiкалi.

Праyда, у iншую школу – звычайную i за горадам, дзе настаyнiкаy не хапае. Прыйшлося жанчыне пераехаць жыць на сваю дачу, каб блiжэй да пасялковай школы дабiрацца…

– Паехала Пятроyна? – у той жа дзень шэптам спытаy у суседкi Грыша Канаплянiк.

– Угу, – буркнула y адказ Надзька Шастапёрава. – Сабрала манаткi i сёння ранiцай адчалiла! Хоць уздыхнем спакойна…

Узняла Надзька з падлогi свае цяжкiя тазы i пайшла на вулiцу бялiзну развешваць.

Грышка Канаплянiк гучна пацягнуyся, смачна плюнуy на блiскучую плiтку лесвiчнай пляцоyкi i пайшоy следам за суседкай. На ганку ён яшчэ раз плюнуy, попел на лавачку строс:

– Слава Богу, паехала! Эх, свабода!

– Свабода! – пацвердзiла Надзька Шастапёрова. – Не паспела Пятроyна з’ехаць, а yжо хтосьцi вяроyку бялiзнавую зняy.

– Свабода! – паyтаралi адзiн за другiм жыхары старой пяцiпавярхоyкi, i дзень за днём мяняyся двор.

У лiхтарах выкручвалi лямпачкi, ламалi дзiцячыя арэлi, спраyлялi патрэбу каты y закiнутай пясочнiцы, выкарчоyвалi кусты руж i агрэсту.

– Свабода! – цынiчна yсмiхаyся раздзяyбанымi дзвярыма i пагнутымi парэнчамi былы yзорна-паказальны пад’езд.

Зоркi y вушах

Дарослыя цётачкi дакладна ведаюць, што такое прыгажосць, i так не хочацца iх расчароyваць. У дзесяць гадоy мне падарылi на дзень нараджэння залатыя завушнiцы. Вядома ж, я хацела ровар, альбо кацяня, альбо рубель на марожанае, кiно i каруселi.

Але y дарослых за святочным сталом пры поглядзе на аксамiтную скрыначку з дзвюма маленькiмi зорачкамi былi такiя захопленыя вочы!

І я змiрылася з важнасцю падарунка. Калi пiлi за маё здароyе, мама, мiж iншым, паведамiла, што заyтра мы пойдзем у касметычны салон праколваць вушы! Настрой прапаy. У цацкi не гулялася, з сябрамi не бегалася. Але я была вельмi паслухмяным дзiцём i на наступны дзень паныла паплялася y храм прыгажосцi.