Абое рабое

Жанчына y белым халаце i марлевай масцы нагадала yсе выпадкi пабiтых каленак, пякучых прышчэпак, балючага лячэння малочных зубоy. Я схапiлася за вушы i падалася назад. Мама паглядзела сурова, i я зразумела, што не пашкадуе. Касметычная фея незадаволена хмыкнула i строга вымавiла:

– Калi хочаш быць прыгожай i падабацца хлопчыкам, трэба крыху пацярпець!

Я паспрабавала yспомнiць, цi ёсць у нашай школьнай прыгажунi Волечкi зорачкi y вушах, але перад вачыма стаялi толькi яе падрапаныя рукi i атласная стужачка y тонкай кароткай косцы.

Потым мяне yцiснулi y крэсла, i скрозь боль я адчула, як знаёмыя галасы аддаляюцца рэхам. У вачах пабялела, ногi i рукi не слухалiся, здавалiся бязважкiмi. Так я страцiла прытомнасць… І на зло yсiм хацела яшчэ доyга ляжаць няшчаснай, але медсястра паднесла да носа нашатыр.

– Малайчына! Герой! – усмiхнулася «Касметычка». – Затое цяпер будзеш моднiчаць!

І з той хвiлiны я так намоднiчалася! Калi сядзела на yроках, дык у цяжкiх роздумах намацвала вострыя вуглы зорачак, нервова скубла завушнiцы, адцягвала мочкi вушэй… Але больш за yсё баялася iх згубiць! Бывала, зайграюся на вулiцы, а потым раз – i yспомню пра залаты хамут.

Сэрца ёкне, па спiне халадок прабяжыць, у горле затрымаецца камяк. Схаплюся дзвюма рукамi за вушы – цьфу ты! Зоркi на месцы!

Але аднойчы завушнiца выслiзнула, бразнула аб пыльны, гарачы асфальт i знiкла. Увесь двор, уключаючы дваровую сабаку Альму, шукаy маю завушнiцу, а я, абхапiyшы каленi рукамi, сядзела на лаyцы i цiха yсхлiпвала.

І было моташна i страшна. Не зберагла…

Зорку знайшла наша дворнiчыха. Яна блiснула радком залатых зубоy i злосна вымавiла:

– Трымай, неахайнiца! Мамкi вам накупляюць дарагiх цацак, а вы вось з iмi як – няyдзячныя!

– Дзякуй! – разгублена прашаптала я i падумала, што залатыя зубы – гэта, мабыць, яшчэ больш прыгожа i надзейна. Не тое што завушнiцы. Але, напэyна, вельмi балюча. Можна тысячу разоy прытомнасць страцiць.

У пятнаццаць гадоy спяшалася на першае спатканне.

Апранала сукенку, зачапiлася зоркай за маланку – вуха закрывавiла, запякло. Раззлавалася. Зняла завушнiцы i паклала y скрыначку.

Як аказалася, назаyсёды! Мы сядзелi на даху старога гаража, елi марожанае, балбаталi нi пра што…

– Твае валасы пахнуць летам! – сказаy ён i yсмiхнуyся роyнымi белымi зубамi. Вось табе i першы y жыццi камплiмент. Шчокi запалымнелi, я збянтэжана адвярнулася, накруцiла кудзерку на палец.