Тушда кечган умрлар

Хайрият, битта одамбашараси ҳам бор экан. «Ҳинду»га дашном берди.

– Миллатчилик қилма! – деди. Нихоят, ҳаммаси даф бўлди.

– Адабингни бериб қўймасам, – деди Гриша аламдан титраб. Анчадан кейин эшик яна жиринглади. Яқин боришга юраги дов бермай индамай ўтираверди. Эшик эса тўхтовсиз жиринг-лар эди.

– Нима керак сенга? – деди ўтирган жойидан. Ўша томондан журъатсиз овоз кедди:

– Ташвиш қилманг, қўшни… Мен Аҳмадалиевман. Учинчи квартирада турадиган.

– Ҳеч кимни танимайман! – деди Гриша.

– Гапингиз бўлса, эртага келинг.

– Қўрқманг! – деди эшик ортидаги одам.

– Сизга ёмонлигим йўқ. Узр, бир минутли маслаҳат бор эди.

Гриша иккиланиброқ ўрнидан турди. Ёмон тепибди, аблаҳ! Чўлоқланиб эшик томон юраркан, хаёлига интиқомли ўй келди. Бўйним ҳам кўкариб кетгандир? Яхши! Эрталаб, албатта, милицияга бораман.

Эшик олдига келганида иккиланиб қолди.

Оқсоқланганча ошхонага кирди-да, газ плита тагида ётган болтани қўлига олди. «Ғинг деса чопиб ташлайман!»

Эҳтиёткорлик билан калитни буради. Остонада бошига дўппи, эгнига кўк тўн кийган қария турар эди. Қўлида қаппайган целлофан халта.

Қизиқ, Гришанинг қўлидаги болтага қайрилиб ҳам қарамади.

– Хўш? – деди Гриша «гапни чўзма!» деган маънода.

– Гап бундай, қўшни…

– Қария вазминлик билан муқаддимани узоқдан бошлади.

– Мен Ахмадалиевман. Бугунги тўйнинг эгаси. Ўғлимни уйлантирдим.