Парыж, Эйфелева вежа і…

Ён ведаy, што гэты варыянт разглядаецца па згодзе мужа i жонкi, i толькi тады, калi y iх няма грашовых, маёмасных цi iншых прэтэнзiй. Ведаючы жонку, меркаваy, што Люся напоyнiцу скарыстае сваю цяжарнасць i пад братавым уплывам будзе судзiцца за маёмасць, патрабаваць частку фiрмы, дзялiць кватэры y Мiнску i Маскве, дом у Італii. І раптам – без прэтэнзiй…

«Суды, адвакаты выцягнуць грошы, мы папсуём адно аднаму здароyе i канчаткова перасварымся, па жывому разарвём фiрму, а драбленне на карысць толькi канкурэнтам… – падсумаваy сказанае Андрэй.

 – І галоyнае: будучае дзiця табе не чужое… Адна кроy… Ад гэтага не yцячэш, не схаваешся…»

Алесь пагадзiyся. Ён добра ведаy бiзнес i разумеy, што, як толькi кампаньёны даведаюцца пра сямейны разлад i раздзел фiрмы, бiзнесу крышка… Інвестары iмгненна знiкнуць, а па ранейшых дамовах, якiя наyрад цi будуць выкананыя, давядзецца плацiць штрафы, а гэта вялiкiя, вельмi вялiкiя грошы…

Яшчэ yчора Гурскi i y думках не дапускаy, што Люся yпусцiць шанс падабраць пад сябе yсё, што толькi можна, i наyмысна iшоy на гэта, бо для сябе iншага выйсця не бачыy, а сёння пашкадаваy, што y свой час не пусцiy жонку y бiзнес… Андрэй не бiзнесмен, ён хутчэй «вясельны генерал» i цяпер паyтарае словы Люськi, агучвае яе думкi…

Сонца было y самым зенiце, калi Гурскiя, цяпер ужо былыя муж i жонка, пакiнулi ЗАГС.

Люсю адразу падхапiy пад руку вясёлы i трошкi yсхваляваны Андрэй, уручыy каханцы букет чырвоных ружаy, запытаyся:

– Як усё прайшло?.

.

– Хутка i без слёз, – з напускной бравадай адказаy Алесь; ён раскiнуy рукi yшыркi i весела крыкнуy: – Прапаную адзначыць нашу свабоду…

– У нас трошкi iншыя планы, – напусцiyшы на сябе строгасць, адмовiyся Андрэй i пацалаваy Люсю.

– Эх, планы, планы… Спярша мы iх строiм, а потым яны нас…

Алесь надзеy чорныя акуляры. Яму не так замiнала сонца, як боязь выдаць сваю пякучую журбу.

Ён хацеy быць шчаслiвым, зрэшты, да нядаyняга часу быy iм… І раптам – крах… Трэба пачынаць жыццё занава, з чыстага лiста… Ён цяжка yздыхнуy i, хаваючыся за маскай абыякавасцi, выдыхнуy:

– Што нi робiцца, усё да лепшага… Мо i добра, што y вашых жыццёвых планах мяне больш няма…

– Якраз наадварот, мы адна сям’я, нам жыць i працаваць разам, – не выпускаючы рукi Люсi, запярэчыy брат.