Парыж, Эйфелева вежа і…

– Будзь хоць генералам, у гэткiм стане яму yсё адно, – незласлiва падкузьмiy калегу напарнiк.

Калi пругкае святло лiхтарыка выхапiла зашчацiнелы твар спячага, той замахаy рукамi, замармытаy нешта незразумелае. Прапаршчык прасунуy руку y салон машыны, выхапiy ключ з замка запальвання i, падкiнуyшы яго на далонi, весела гукнуy:

– Цяпер клiент наш…

2

Апоyначы Гурскi вярнуyся з Масквы. Дзе змог, прыпаркаваy машыну, памацаy нагрудную кiшэню пiнжака, у якой ляжаy футарал з дарагiм пярсцёнкам, зiрнуy на вялiкi букет чырвоных руж i шчаслiва yсмiхнуyся.

Праз некалькi хвiлiн ён, быццам на крылах, узляцеy на пяты паверх, адамкнуy дзверы, увайшоy у кватэру i…

Ружы крывавымi плямамi рассыпалiся па падлозе… Перад iм стаяла Люся y апратцы Евы… У беласнежных руках паднос, на iм два келiхi з чырвоным вiном. У прыцемненай спальнi да болю знаёмы барытон фальшыва напяваy любiмую песню Алеся «Миллион алых роз».

Жончыны раскосыя вiшнёва-чорныя вочы ад нечаканасцi шырока расплюшчылiся i глядзелi на мужа спярша здзiyлена, потым з непрыхаваным страхам.

Ад празмернага хвалявання прыгожыя, поyныя грудзi прываблiва калыхнулiся, рукi нервова yздрыгнулi, келiхi дзынкнулi i ледзь не кульнулiся yслед за ружамi.

– Т-ты?.. – выдыхнула Люся, машынальна прытрымала келiхi i, паставiyшы паднос на камоду, што тулiлася побач пад шырокiм люстэркам, няпэyна прашаптала:

– Мы чакалi цябе толькi заyтра… Я сёння занятая…

Алесю здалося, што на яго вылiлi вядро кiпню.

У вачах замiтусiлася нейкае лiпучае павуцiнне, абурэнне i нястрымны гнеy iрвалiся з грудзей, але нi сказаць, нi зрабiць нiчога ён не мог. Аслабелыя ногi быццам ураслi y падлогу, не хапала дыхання, было адчуванне, што хтосьцi нябачны перацiснуy гарляк.

– А я… вось… сёння… – толькi i змог прасiпець.

– Эх, Сашка, Сашка, – данёсся са спальнi голас, якi Алесь пазнаy бы з тысячы, а мо i больш. – Мог бы i папярэдзiць… Люся, дзе мой халат?

– На дзвярах… на вешалцы…

Люся yзяла сябе y рукi.

Спакойны i, як заyсёды, ураyнаважаны палюбоyнiк надаy рашучасцi, страх саступiy месца нейкай адчайнай жорсткай злосцi на мужа, якi знарок цi не, але заyсёды блытаy яе планы.

– Алесь, мне холадна… плашч дай… – надрывiста крыкнула Люся, i яе выразныя ярка-чырвоныя вусны скрывiла зневажальная yсмешка.

У пакоi запанавала цiшыня, варожая i гнятлiвая.