Парыж, Эйфелева вежа і…

Гаворкi няма, толькi крык, быццам людзi паглухлi… Раней чалавека зусiм не чуваць было, а цяпер у адным канцы вёскi рэй вядзе, а y другiм – бабы вокны y хатах прачыняюць, каб паслухаць ды пасмяяцца з розных глупстваy. Гэта ж трэба дадумацца, каб запрашаць экстрасэнсаy на балота, y засуху дождж выклiкаць… Папуляцыя «французскiх» жаб зменшылася, дык пагода вiнаватая?.. Не, шаноyны, гэта зайздрасць, яна, прайдоха, запаланiла душу i гiмн пяе загане… Мне i вяскоyцам вушы прагудзеy, што нехта з хаyруснiкаy па бiзнесе дом купiy на Балi.

Загарэyся, маyляy, ён не горшы, жаб пачаy выграбаць падчыстую. Але ж бяздоннай бочкi не напоyнiш… На Балi, канешне, не хапiла, а папуляцыю амаль звёy. Эколагi yмяшалiся, аштрафавалi, прымусiлi папуляцыю аднавiць, а гэта, лiчы, прагарэy бiзнес, бо не прывык у нешта укладвацца».

Дабрынкiн схамянуyся, агледзеy поле i, не yбачыyшы Гурскага, падхапiyся на ногi.

– Ну што за дзень такi? – горка прамовiy старшыня. – Чалавека вочы водзяць, а гэтага алiгарха – нячыстая… На хвiлiну прыснуy, а яго i след прастыy…

Ён подбегам вярнуyся да таго месца, дзе кружыy Алесь, спадзяваyся знайсцi Гурскага ляжачым у траве, але яго не было.

– Э-эй, Алесь Пятровiч, дзе Вы? – гукнуy Дабрынкiн, але y адказ толькi сабачы брэх з вёскi.

Алесь даволi хутка ачуняy ад нечакана нахлынуyшага цi то раскаяння, цi то шкадобы да сябе. Будзiць разамлелага на сонцы Дабрынкiна не стаy, прайшоy мiма валуна, па ледзь прыкметнай сцежцы yскараскаyся на вялiкi пагорак i адразу yбачыy майстэрнi.

Тры вялiкiя незавершаныя пабудовы без дзвярэй i акон, абнесеныя драцяным iржавым плотам, месцiлiся, i сапраyды, далекавата ад вёскi i блiзка да лесу. Каля iх гарбацiлiся кучы пяску i рознага будаyнiчага друзу. Праз некалькi мiнут Гурскi падышоy да варот, скiнутых з завесаy, i раптам з перакошанай, наспех збiтай драyлянай будкi, махаючы рукамi, выбег чарнявы невысокi чалавек у стракатай квяцiстай цюбецейцы на галаве.

– Таварыш, сюдой не хады, дырка в забор хады, – з азiяцкiм акцэнтам выпалiy чарнявы i, раскiнуyшы рукi yшыркi, амаль закрычаy: – Сюда апасна… – ён ускiнуy рукi yгору i паказаy на высачэзны шлагбаум.

 – Ветер дует – палка падает… Ой, савсем плохо будзет голова… Дырка в забор не апасна… Туда хады…

Алесь, з асцярогай пазiраючы больш на азiята, чым на шлагбаум, прайшоy на мехдвор праз «дырка», на якую паказваy вартаyнiк.

Пустыя пабудовы, гэткi ж пусты панадворак, толькi тры старыя камбайны сiратлiва тулiлiся каля аднаго з ангараy.