Парыж, Эйфелева вежа і…

 – iстэрычна крыкнуy Гурскi i, мiнаючы самазваных умельцаy, шуснуy у майстэрню.

Калi yбачыy свайго yлюбёнца, аслупянеy… Вiдовiшча было не для чуллiвага чалавека. Пасярод майстэрнi на драyляных калодах стаяy толькi касцяк машыны. Усё, што можна зняць, было скручана i пазнiмана. У дадатак неймавернае: паперадзе разабранай машыны высiyся рухавiк. Некранутым застаyся толькi блiскучы люстэркавы дах, у якiм асiрацела i цяпер зусiм недарэчна паблiскваy цьмяны лiхтар.

Ахутаны адчаем Гурскi прысеy на нейкую скрыню, зiрнуy на бамбiзу:

– А рухавiк… Ён у чым правiнiyся?.

. Навошта знялi?.. І як?… Як змаглi?.. Ды я вас…

– Не трэба пагражаць… Лепш дзякуй скажыце, што дзядуля yбачыy расколiну y блоку матора… – звонкiм прарэзлiвым голасам выпалiy памочнiк Цiхана.

– Я не прасiy рамантаваць, тым больш вышукваць непаладкi, – адмахнуyся Гурскi. – Перад паездкай у аyтамабiльным сервiсе зрабiлi тэхнiчны агляд, а тут нейкi захалусны yмелец мясцовага разлiву дашчэнту разабраy машыну.

– Вашы майстры не роyня дзядулю…

– Памаyчы, Насця, – перапынiy унучку Цiхан, – бачыш, не y сабе чалавек.

А Вы, мiл чалавек, зрабiце ласку, iдзiце…

– Што?! – як уджалены, ускрыкнуy Гурскi; у гэтую хвiлiну ён зноy не мог стрымаць гнеy: – Гэта тое самае непаyналетняе дзяyчо, па чыёй вiне цярплю нястачу? Бач, схавалася за дзеда!.. Спярша напаскудзiла, статак праспала, машыну знявечыла… А каб павiнавацiцца, дык не, спрачаецца… Жыць вучыць, быццам я y нечым вiнаваты… Замухрышка!..

– А Вы… Вы – цецярук надзьмуты, п’яyка гiдкая, масляк абмакнуты! – адным духам выпалiла Насця i аж задыхнулася ад абурэння.

Рашучая, гатовая не толькi словамi адстаяць свой гонар, дзяyчына, сцiснуyшы кулачкi, коткай скокнула з-за спiны Цiхана, але yбачыла збянтэжанага Гурскага, спынiлася, прыкрыла далонню рот. Было немагчыма зразумець, цi то смяецца дзяyчына з разгубленага бiзнесмена, цi то спужалася свайго блазенства.

Здзеклiвая насмешлiвая тырада iмгненна збiла з Гурскага ваяyнiчы пыл. Мянушка «цецярук» была y лексiконе былой жонкi, вуха не разанула, хоць i зляцела з языка гэтай напорыстай дзяyчыны, але каб яго назвалi п’яyкай i масляком, ды яшчэ абмакнутым, гэта было занадта.

Алесь шукаy словы, каб упiкнуць нахабнiцу, i не знаходзiy. Словы скончылiся, выслiзнулi з галавы, гледзячы y дзявочыя прамянiстыя сiнiя вочы ён раптам адчуy сябе брыдка ад асабiстага хамства.

«Што са мной здарылася? Адкуль ваяyнiчая непрыязнасць да жанчын?.. – са скрухай падумаy Гурскi.