Парыж, Эйфелева вежа і…

Падтрымлiваю… Чэсны i справядлiвы абмен… Канешне, часовы, пакуль «мерседэс» у рамонце… І не хвалюйцеся, ранiцай справiм дакументы, а цяпер, калi ласка, да нас на вячэру… Марыя Сцяпанаyна зачакалася… Прыспела, так сказаць, гаспадынi yзяцца за талерачкi, а гаспадару паднесцi госцю гарэлачкi…

Ужо на вулiцы Дабрынкiн азiрнуyся на цесця, крыкнуy:

– І Вы, Сцяпан Іванавiч, паспяшайце, нашы жанчыны чакаць не любяць…

– Я пазней буду… Работы шмат… – адгукнулася з майстэрнi Насця, уключыла пiлу, i заскрыгатала жалеза, веерам пасыпалiся на падлогу залацiстыя iскрынкi.

– Не-не, анiякай гарэлкi, – Гурскi з цяжкасцю вызвалiyся з цэпкiх старшынскiх рук. – Зараз iдзём у офiс, аддайце паперы, i я з вялiкай радасцю пакiну Вас… – ён шматзначна зiрнуy на Насцю i мякка, з яхiднасцю дадаy: – І Вашу гасцiнную сямейку…

У гэты момант на yездзе на мехдвор засiгналiла машына, пачулiся крыклiвыя надарваныя галасы, праз хвiлiну на розныя лады заскуголiлi мабiльныя тэлефоны Гурскага i Дабрынкiна.

Яны моyчкi паслухалi суразмоyцаy.

– Ваш эвакуатар прыбыy, – незадаволена буркнуy старшыня i заспяшаyся на кантрольны пункт; праз некалькi крокаy прыпынiyся, строга паглядзеy на Гурскага, сказаy як адрэзаy: – Ведайце, пан Гурскi, «крайслер» аддам толькi «баш на баш» i толькi пад заклад «мерседэса».

– Няхай Ваш вартаyнiк прапусцiць машыну, – спакойна адказаy Гурскi i праз хвiлiну з напускной бравадай дадаy: – А сваю – цi лепш сказаць цесцеву? – гарэлачку Вы, Дзiм Дзiмыч, пiце з пастухом i… пастушкай.

Дабрынкiн быy раззлаваны. Вырашыць канфлiкт мiрна не yдалося. Багаты пiжон машыну забiраy, а значыць, i рамонт у гарадскiх майстэрнях вылiваyся y добрую капеечку. Ён разумеy, што гэтая «капеечка» выслiзне з яго кiшэнi, таму будоyлю дома трэба было прыпыняць i жыць у прымах далей.

Убачыy вартаyнiка, якi мiтусiyся каля апушчанага шлагбаума, крыкнуy i махнуy рукой, каб Алi прапусцiy эвакуатар.

Пачакаy, пакуль машына прапылiць да майстэрнi, i пацiху пасунуyся yслед. У майстэрню заходзiць не стаy, прысеy на шырокую лаву, выцягнуy стомленыя ногi, прытулiyся спiнай да цёплай сцяны, падумаy: «Няма чаго бiсер сыпаць перад гэтым Гурскiм, што мог, зрабiy, а далей будзе што будзе… Жыy прымаком, яшчэ пажыву… Зрэшты, дзве гаспадынi y хаце – не так i блага, а што цвiка без згоды цесця y сцяну не заб’ю, не бяда.