Парыж, Эйфелева вежа і…

 – Будзеце жыць у хаце, спаць на пуховых падушках, есцi свежанькае, натуральнае… Я сам правяду да Лявонiхi i пракантралюю…

– Не маленькi, без праважатых абыдуся, – адмахнуyся Алесь. – І нiякiх жыць!.. Толькi адна ноч!

– А гаспадыня – чыста ангел, – як i не чуy Гурскага старшыня, – маладая, прыгожая i… – ён блазнавата падмiргнуy Алесю, – незамужняя…

– Вы мяне сватаеце?

– Ажанiцца – не yпiцца, – яшчэ больш ажывiyся Дабрынкiн. – Ідэя класная, i заyважце, пра сватаyство Вы сказалi…

Алесь уявiy гаваркога Дабрынкiна y ролi свата, усмiхнуyся:

– Думаю, Дзмiтрый Дзмiтрыевiч, сватаyство – Ваш канёк…

– Не y брыво, а y вока, – задаволена крактануy у кулак старшыня.

 – Людзi кажуць: у каго Дабрынкiн сватам – там любоy мацней за атам. І глядзiце, нiводная сям’я не распалася…

– У мае планы жанiхоyства не yваходзiць, – iмгненна спахмурнеy Гурскi. – У майстэрнi заначую на сядзеннях разабранага «мерседэса»…

– Не падобны пан Гурскi на пужлiвага чалавека, – развесялiyся старшыня, – але ж за пагляд не б’юць…

– Не шлюбу баюся, а разводу…

– Калi так, пярэчыць не стану, але ж i жарты разумець трэба, – Дабрынкiн капрызна надзьмуy губы i дэманстратыyна сунуy рукi y кiшэнi, паказаy, што развiтваецца i рукi не падасць.

Старшыня хiтрыy. На самай справе жаданне Гурскага застацца y майстэрнi было на руку, яму вельмi хацелася, каб людзi пабачылi жмiнду-бiзнесмена, якi i ноччу прыглядвае, трасецца над сваiм жалеззем.

Ён крутнуyся, зрабiy некалькi крокаy, i раптам блiснула думка: «А што, калi гарадскi пiжон у майстэрнi не застанецца i, шукаючы прытулак, пойдзе па хатах? Што тады пра мне вяскоyцы скажуць?» Ён зiрнуy на Гурскага i, хаваючы вочы, з абыякавай мiнай на твары yпарта прамовiy:

– Надумаеце начаваць у Лявонiхi, iдзiце ад канторы y бок возера. Яе хата памiж вялiкiх лiп, леваруч апошняя…

Дабрынкiн прымоyк i з падкрэсленым сарказмам у голасе дадаy:

– З гаспадыняй дамоyлена поyнае yтрыманне… Вашай, Алесь Пятровiч, светласцi…

Сказаy i шпарка пайшоy з высока yзнятай галавой i пачуццём выкананага абавязку.

Гурскi панура паглядзеy услед каратканогаму Дабрынкiну i каторы раз злавiy сябе на думцы, што з iм сталася нешта не тое. Жыy па раскладзе, цанiy кожную хвiлiну, як раптам – вёска, каровы, мудрагелiсты старшыня са сваiм сямействам умельцаy… Навошта yся гэтая калатнеча?..