Танцавальны марафон

Хмара здагадваyся аб ролi Сiyцовых у хiтрамудрым плане Папругi, прадбачыy магчымыя папрокi з боку yчастковага, але каб вось так, адразу шантажыраваць… Лейтэнант заглушыy рухавiк i, не хаваючы злосцi, крутнуyся да маёра:

– Вы, Генадзь Барысавiч, – вялiкi iнтрыган, але y дадзеным выпадку перахiтрылi самога сябе, – Хмара дастаy распiску Сiyцова. – Другi экзэмпляр папрашу прышпiлiць да рапарта, у якiм будзеце паведамляць аб маiм злоyжываннi службовым становiшчам. Бачыце подпiс Сiyцова? Гэты затурканы чалавек узяy з мяне за абед грошы.

Думаю, значэнне дакумента тлумачыць не трэба. Цяпер што тычыцца гарэлкi. Абяцаю, як толькi прыеду y Мiнск, прайду наркалагiчны агляд. Заключэнне абавязкова прышлю цi сам прывязу. А цяпер – асноyнае: Шапавалаy памёр, i ёсць падставы меркаваць, што не сваёй смерцю. Вы юрыст i разумееце, чым рызыкуеце, калi будзеце yтойваць праyду. Думаю, без службовага разбору yжо не абысцiся, але Ваш намер i надалей ставiць палкi y калёсы следству цягне за сабой крымiнальную адказнасць.

На нейкi момант у машыне запанавала цiшыня, пад магутным целам участковага зарыпелi спружыны, вочы яго акруглiлiся, твар спалатнеy.

– Вы што, сур’ёзна yспрынялi мае словы? – нечакана yскрыкнуy Папруга i ляпнуy далонямi сябе па каленях. Машына захiсталася. – Я ж пажартаваy. Дай, думаю, устрою праверку сталiчнаму калегу. А Вы, лейтэнант, маладзец – не з пужлiвых.

Хмара спадылба зiрнуy на маёра. Весёлая бравада Папругi здавалася шчырай, але ён больш не верыy гэтаму чалавеку.

– А з якiм iмпэтам Вы сказалi пра палкi y калёсы i крымiнальную адказнасць! – зарагатаy Папруга.

 – Вам бы пракурорам быць, а не следчым! І з распiскай атрымлiваецца анекдот, цяперака не дадуць местачкоyцы праходу Сiyцову…

12

Маёр Кудзiн быy начальнiкам следчага аддзела Маскоyскага РАУС, i прыезд падпалкоyнiка без папярэдняй дамоyленасцi быy больш чым нечаканы. Высокi, хударлявы Кудзiн сваiм доyгiм кручкаватым носам, вострым падбародкам i асаблiва кадыком, якi yвесь час рухаyся на шыi, нагадваy нейкую драпежную птушку.

Мiкулiч не спяшаyся раскрываць мэту вiзiту, разлiчваць, што маёр з радасцю yспрыме ягоныя падазрэннi наконт смерцi сястры Шапавалава, было, па меншай меры, наiyна. Асцярожны Мiкулiч пачаy бадзёра i здалёк:

– Сяргей Iванавiч, мэта майго вiзiту – не на цябе палюбавацца…

– Здагадаyся, – кадык у Кудзiна нервова тузануyся, быццам ён нешта пракаyтнуy.

– Прывяла смерць Казаковай… – Мiкулiч не адводзiy вачэй ад маёравай шыi.