Танцавальны марафон

Ён выдатна ведаy сусветныя банкаyскiя сiстэмы, i не толькi ведаy – Аляксандраy стварыy цэлую сетку iнфарматараy у вядучых банках Злучаных Штатаy, Канады, Японii, Францыi, Германii, Швейцарыi… Для яго не iснавала таямнiц на валютных бiржах, здаралася, аб банкрутах ён даведваyся раней, чым кiраyнiцтва банкаy (фiрмаy) банкрутаy. Вялiкая колькасць агентуры за гады сабрала кампраметуючыя дакументы на дзясяткi, сотнi вядомых палiтычных дзеячаy з усяго свету, на бiзнесменаy i iх сем’i, нават замежныя i айчынныя зэкаyскiя аyтарытэты трапiлi y картатэку «чорнага кардынала».

Аляксандраy кiраваy тайнай фiнансавай iмперыяй. Раней, калi верхаводзiлi камунiсты, працавалася прасцей. Яму, аналiтыку, паступала iнфармацыя i з КДБ, i з разведкi, i з мiлiцыi. У нейкi момант гэтыя ручайкi перарвалiся, хоць i ненадоyга, але Аляксандраву асабiста давялося yвесцi y свой арсенал уздзеяння на патрэбных людзей не толькi подкуп, шантаж, правакацыi, але i больш цяжкiя злачынствы.

Аляксандраy не задаваy лiшнiх пытанняy, не аспрэчваy сродкi y выкананнi аперацый, быy перакананы y справядлiвасцi таго, што робiцца, слепа верыy у iдэю «сусветнага камунiзму».

І yсё ж час iмклiва наблiжаy яго да развязкi, да пачатку канца, да падзей, якiя iмгненна змянiлi погляды i прынцыпы. Разбураная iдэя спляжыла прынцыпы, i толькi iнтуiцыя i прафесiйнае пачуццё разведчыка не дазволiлi спалiць архiy.

I ён не памылiyся. Нейкi час грамадства дыхала новымi iдэямi, якiя сыпалiся з вуснаy, здавалася, бяззменных кiраyнiкоy, але пацiху прыйшлi i новыя людзi.

Попыт на Вiктара Пятровiча i ягоны архiy узрос як нiколi. Iмперыя распалася, пачаyся яе падзел.

Аляксандраву не было дзеля каго шчыраваць: нi сям’i, нi дзяцей, а для сябе асабiста нiчога не патрабаваy, быy бескарыслiвы. Толькi работа, толькi архiy мелi для яго сэнс. І yсё ж жыццё yнесла карэктывы y лёс Аляксандрава. Як снег на галаву, звалiлася нечаканая навiна: у яго ёсць сын!

Сусветны фестываль моладзi, якi праходзiy летам 1957 года y Маскве, быy для Вiктара Пятровiча Аляксандрава амаль адзiнай светлай плямай у жыццi.

Тут ён сустрэy чароyную беларусачку Ванду, i iх каханне было падобнае на маланку, на смерч. Праз тыдзень яны не yяyлялi сябе адно без аднаго, вырашылi пабрацца шлюбам, i, здавалася, нiшто не магло перашкодзiць шчасцю. Хiба яны маглi думаць пра тое, што яшчэ задоyга да сустрэчы y Маскве iх лёс быy вырашаны i жыццi кiнуты y жорны дзяржаyнай сакрэтнай машыны.