Танцавальны марафон

Занатаваныя y справе падзеi адбылiся некалькi дзён таму y парку Чалюскiнцаy у клубе «Каму за трыццаць» i тычылiся некага Шапавалава Iвана Мiкалаевiча, якi там нечакана памёр. Нi агрэсiyнасцi, нi злога намеру y адносiнах да нябожчыка нiхто з прысутных не праяyляy, ён танцаваy, быy як усе i раптам памёр, iмгненна i цiха. У справе мелася i медыцынскае заключэнне, у якiм гаварылася, што Шапавалава напярэдаднi выпiсалi з бальнiцы i ён амбулаторна далечваy двухбаковае запаленне лёгкiх. Пералiчвалiся медыкаменты, якiя пацярпелы прымаy у бальнiцы i якiя прапiсаны для далечвання.

У выснове гаварылася, што смерць Шапавалава справакаваная некалькiмi прычынамi, i галоyнае – пацярпелы разам з моцнымi антыбiётыкамi yжыy шмат гарэлкi i шыпучага вiна, хутчэй за yсё шампанскага, што выклiкала алергiчную рэакцыю. Алергiя iмгненна спаралiзавала лёгкiя, выклiкала шок, хуткацечную кому i смерць. Фiзiчныя нагрузкi, у дадзеным выпадку – танцы, Шапавалаву былi супрацьпаказаныя, яны паскорылi i yзмацнiлi алергiчную рэакцыю на лёгкiя. У дадатак пацярпелы два гады таму перанёс прыступ параксiзмальнай тахiкардыi, i гэта таксама значылася адной з прычын лятальнага вынiку.

Канечне, пэyная работа аператыyна-следчай групай была праведзена i y асноyным тычылася збору звестак пра Шапавалава i падзеi, якiя папярэднiчалi няшчаснаму выпадку. Фармальнасць гэтай работы была вiдавочнай, дый па-iншаму i быць не магло, бо нiякага крымiналу y здарэннi нават не праглядвалася.

«Тады навошта, дзеля чаго Мiкулiч падсунуy мне гэтую справу? – разважаy Хмара.

 – І што азначаюць падпалкоyнiкавы словы „Трэба ж з нечага пачынаць“?»

Ранiца наступнага дня выдалася надзiва сонечнай i цёплай. Лужыны на гарадскiх вулiцах блiшчэлi серабром, але дажджу не было, гэта палiвачныя машыны пастаралiся стварыць святочную чысцiню i жаданую прахалоду. Хмара трошкi прайшоyся па тратуары, збочыy у Севастопальскi сквер i наyпрасткi па добра-такi yтаптанай сцяжынцы пашыбаваy да тралейбуснага прыпынка. Хтосьцi нябачны за густым кустоyем свiснуy, мабыць, падклiкаючы сабаку.

Настрой у Хмары быy выдатны, ад учарашняй прыгнечанасцi не засталося i следу. Лейтэнант быy перакананы, што справу Шапавалава ён атрымаy як вучэбны дапаможнiк, i гэтае Мiкулiчава празмернае апекаванне сёння падалося смешным.

Пасля пяцiхвiлiнкi Мiкулiч папрасiy Хмару застацца i, медыцынскiм скальпелем вострачы аловак, нецярплiва спытаy:

– Прачыталi справу?

– Так, – кiyнуy лейтэнант.