Албанскае танга

І акурат у той мiг, калi творца згадаy пра капусны сякач, якi вiсеy на кухнi i якiм было зручна цюкнуць лiрычнага героя па галаве, пакой напоyнiyся нецярплiвым тэлефонным зумканьнем.

– Паслухайце, гэта нейкi жах! Ён мне на ложак насцаy… – у слухаyцы yсхлiпнулi, i Аскольд, зразумеyшы, хто тэлефануе, знэрвавана заyважыy: – Пазначае тэрыторыю.

– Ён жа нiчога ня можа… iмпатэнт… адно разьдзёр Мальвiначцы вуха… – на другiм баку дроту замiтусiлiся, крыкнулi: – Зьлезь зь цюлю! – i Аскольд кiнуy слухаyку…

Дзьверы трыццатай кватэры былi прачыненыя.

– Брысь, брысь, паскуда!

Празаiк таксама плюхнуyся на каленi, а ягоны гадунец, шкрабануyшы кiпцюрамi па дыване, узьбiyся на шафу.

– І навошта мне быy гэты кот?! Усю кватэру спаскудзiy, а чаго трэба не зрабiy, – жаночы голас дрыжэy i зрываyся.

– Парода такая: ён блакiтны, яна блакiтная… – пажартаваy Аскольд i, угледзеyшы ката, пагрозьлiва крыкнуy: – Злазь долу!

Гаспадыня такога жарту як i ня чула: – І што за кацера такая? Кошку задаволiць – i то ня можа, – жанчына узьлезла на канапу, хацела схапiць ката за шкiрку, але той махнуy лапай й на шляхетным жаночым носе стаy набiраць чырванi кручкаваты пiсяг.

– Паця, цябе што, вучыць трэба? – душа пiсьменьнiцкая, аж па край, напоyнiлася безразважнай весялосьцю. – Глядзi i вучыся! – Аскольд абхапiy гаспадыню за шырокiя клубы, апусьцiy на падлогу.

Гаспадыня адхiнулася, уперлася локцем у ягоную грудзiну: – Вы што, ашалелi?! Я зараз паклiчу суседку!

– Вы аматарка групавухi? – зноyку пажартаваy Аскольд i прагнай пяцярнёй сьлiзгануy па дрыготкiм, як тая квашанiна, азадку.

Імгненьне гаспадыня яшчэ супрацiyлялася, ухiлялася ад пацалункаy, а потым зморана апусьцiла рукi i яны кулём паляцелi на канапу. Сьледам за iмi на канапу скочыy Патрыцый. Аскольд скiнуy яго нецярплiвай нагой i, выцягваючы з-пад станiка важкiя грудзi, пачуy гарачы шэпт: – Пойдзем пад душ.

Празь дзьве гадзiны, з катом пад пахай, празаiк пераступiy парог сваёй кватэры i зiрнуy у люстра, што вiсела y пярэдняй. Чырванаватая, пазначаная адбiткамi трох зубоy, плямка на шыi зьлёгку шчымела i вярэдзiла душу: жонка магла y любую хвiлiну вярнуцца i пацiкавiцца – хто яго пакусаy? Аскольд памацаy плямiну, рассунуy шырокiя плечы i, з пачуцьцём глыбокага задавальненьня, адрыгнуy кiслай капустай.