Албанскае танга

Яны ж з вашым катом адной пароды…

– О-о-о! – вырвалася, нарэшце, з Аскольдавай грудзiны, – вам страшэнна пашанцавала! Патрыцый, як увойдзе y смак, можа задаволiць ня толькi Мальвiну, але й яе гаспадыню! – Аскольд крутнуyся на yслоне, на другiм канцы дроту пакрыyджана хмыкнулi, памаyчалi дзеля прылiку, i занадта сур’ёзным голасам паведамiлi: – Мы на пятым паверсе жывем, у трыццатай кватэры.

Званок прагучаy як нiколi дарэчы. На мiнулым тыднi Аскольдава жонка паехала адпачыць да бацькоy; грошы, што пакiнула, былi y першы ж дзень прапiтыя, i цяпер галодны Патрыцый не даваy спакою – блукаy па кватэры i здушана вякаy.

У лядоyнi, праyда, ляжала пакарабачаная путасiна, але ж яе трэбы было расьцягнуць на тры днi i, паводле графiка, рыбiнага хваста кот мусiy атрымаць толькi адвячоркам.

Адчынiла яму бялявая саракоyка зь вялiкiмi грудзямi i даволi зграбнай паставай.

– Вось вам, шаноyная… кавалер, – Аскольд выпусьцiy ката i той адразу ж сiгануy у кухню. – Вы яму што-небудзь дайце, а то я кагадзе з камандзiроyкi, не пасьпеy накармiць, – мовiy госьць i тут жа пачуy прагнае храбусьценьне.

– За гэта не хвалюйцеся, я яму поyны сподак «кацiкету» насыпала. Вы, дарэчы, што даяце – сухi корм, цi кансэрвы?

– Патрыцый аддае перавагу рыбным кансэрвам, – з годнасьцю адказаy Аскольд i, падвысiyшы голас, крыкнуy свайму гадунцу: – Глядзi там, працуй з поyнай аддачай, як запавядаy вялiкi Ленiн!

– Дзiyнае iмя, – выдыхнула гаспадыня, лёгкай усьмешкай ацанiyшы Аскольдавы жарцiк, – упершыню такое чую.

– Мужчыны на Беларусi yсе скрозь плебеi, няхай хоць кот будзе патрыцыям.

Саракоyка глянула на госьця зь вясёлым захапленьнем, чакала, вiдаць, камплiмэнту на свой адрас, але Аскольд рашуча павярнуyся i выбег з кватэры.

Сеyшы пры кампутары, ён цэлую гадзiну глядзеy на экран, тузаy валаскi на грудзiне, нарэшце сабраyся з думкамi i крануyся клявiшаy.

– Наташа, гэта жорстка! Тым часам, калi мяне змагла хвароба каханьня, калi я не валодаю сабой i шукаю сьмерцi, ты кажаш мне пра Аблонскага…

Аскольд прачытаy напiсанае, здушана выдыхнуy: – Фу, бля… – i сьцiснуy скронi.

Творчыя пакуты дарэшты выматалi душу. Глыбокiм пiсьменьнiцкiм нутром ён адчуваy: патрэбныя новыя сюжэтныя хады, нечаканая павароты. Замест усяго гэтага у сьвядомасьцi гучала мiлоснае бляяньне, на экран лезьлi дакучлiвыя дыялёгi, i калi б раптам у пакоi зьявiyся той самы Андрэй, герой аповеду, ён бы яго, не мiргнуyшы вокам, пазбавiy жыцьця.