На нашем сайте вы можете читать онлайн «Албанскае танга». Эта электронная книга доступна бесплатно и представляет собой целую полную версию без сокращений. Кроме того, доступна возможность слушать аудиокнигу, скачать её через торрент в формате fb2 или ознакомиться с кратким содержанием. Жанр книги — Легкое чтение, Любовные романы, Остросюжетные любовные романы. Кроме того, ниже доступно описание произведения, предисловие и отзывы читателей. Регулярные обновления библиотеки и улучшения функционала делают наше сообщество идеальным местом для любителей книг.
Албанскае танга

Автор
Дата выхода
25 марта 2016
Краткое содержание книги Албанскае танга, аннотация автора и описание
Прежде чем читать книгу целиком, ознакомьтесь с предисловием, аннотацией, описанием или кратким содержанием к произведению Албанскае танга. Предисловие указано в том виде, в котором его написал автор (Вінцэсь Мудроў) в своем труде. Если нужная информация отсутствует, оставьте комментарий, и мы постараемся найти её для вас. Обратите внимание: Читатели могут делиться своими отзывами и обсуждениями, что поможет вам глубже понять книгу. Не забудьте и вы оставить свое впечатие о книге в комментариях внизу страницы.
У кнізе прадстаўлены апавяданні аўтара розных гадоў. Цэнтральным творам з'яўляецца новая аповесць «Албанскае танга», якая апавядае пра разрыў савецка-албанскіх адносін. У аповесці прысутнічаюць дзве сюжэтныя лініі, адна - непасрэдны канфлікт Хрушчова і Энвера Ходжа і гісторыя кахання албанскага студэнта і беларускай дзяўчыны.
Албанскае танга читать онлайн полную книгу - весь текст целиком бесплатно
Перед вами текст книги, разбитый на страницы для удобства чтения. Благодаря системе сохранения последней прочитанной страницы, вы можете бесплатно читать онлайн книгу Албанскае танга без необходимости искать место, на котором остановились. А еще, у нас можно настроить шрифт и фон для комфортного чтения. Наслаждайтесь любимыми книгами в любое время и в любом месте.
Текст книги
І пасьля кожнага такога позеху кот Патрыцый, якi спаy спаy за кампутарам, варушыy вухам i цiхенька вякаy.
Аскольду не пiсалася: захрас на самым адказным эпiзодзе, i yваччу yжо другi дзень запар брынiy напiсаны заyчарашнiм вечарам дыялёг.
– Ты мяне гонiш? – Андрэй споyз з канапы, укленчыy перад Наташай, крануyся вуснамi дзявочага калена.
– Не, толькi ня гэта! – Наташа прыхапiлася, таропка абцягнула спаднiцу.
– Наташа, я магу разьвiтацца з жыцьцём, але не з надзеяй… надзеяй бачыць цябе побач…
– Андрэй, ня трэба… – дзяyчына yспыхнула, мелькам зiрнула на гадзiньнiк.
– Ты кагосьцi чакаеш? – Андрэй цяжка, як прыцiснуты цяжарам Атлянт, падняyся на ногi.
– Я чакаю Аблонскага…
Далей пiсанiна ня йшла. Герой аповесьцi разьвiтваyся з сваёй каханай, мусiy сказаць нейкiя шчымлiвыя словы, але словы тыя не нараджалiся. Паволi санлiвасьць зьбегла з вачэй i пiсьменьнiк усё з большым раздражненьнем i злосьцю глядзеy на экран. І вось, нарэшце, чхнуyшы, як мае быць, Аскольд прасьвятлеy з твару, пальцы заляпалi па клявiятуры i на экране зьявiлiся наступныя радкi:
– Наташа, з Аблонскiм ты загiнеш, а разам з табою загiну i я! Мне не перажыць… чуеш? не перажыць нашага расстаньня…
Хвiлiну пiсьменьнiк мылiy вуснамi, вывучаy напiсанае, потым мацюкнуyся, рашуча сьцёр – i гэтыя радкi, i палову раней напiсанага дыялёгу, – i, з iнтанацыяй лёгкай iстэрыкi, прашаптаy:
– Патрэбныя нестандартныя хады.
Пад бокам, блытаючы думкi, зазванiy тэлефон.
Аскольд чакаy званка з Саюзу пiсьменьнiкаy – там абяцалi творчую камандзiроyку y Кiргiзiю, – таму, падхапiyшы слухаyку, ён гукнуy iмя эспэшнай начальнiцы, але слухаyка азвалася голасам хаця i жаночым, але сiплаватым i незнаёмым.
– Гэта я y васямнаццатую кватэру патрапiла?
– Ну, – Аскольд тузануy валасы на грудзiне.
– У вас, я чула, кот жыве… Якой ён пароды? Блакiтная шыншыла?
– Ну, – гукнуy Аскольд, губляючы цярпеньне.
Слухаyка зьлёгку загула, насьпела працяглая паyза i жанчына на другiм канцы дроту гульлiва пралепятала: – А цi не пазнаёмiць нам нашых кiсуняy?
Ня цямячы – пра што гаворка, Аскольд перакрывiyся, загаварыy рашуча i непрыязна.
– Я yвогуле працую, у часе абмежаваны, так што… калi ласка… без экiвокаy.
– Ну што тут незразумелага: я шукаю жанiха для сваёй дзяyчынкi…
– Якой дзяyчынкi? – улякнута перапытаy Аскольд.
– Мальвiны… кошычкi маёй.





