Албанскае танга

– На, выпi, – матчына далонь падбiваецца пад патылiцу, я глытаю цеплаваты адвар i ён ценькiм цурком лiецца y вушы. – Лiпа зь мёдам… адразу палягчэе.

Заyтра Галуза з Шутовiчам зноy узьлезуць на пажарную лесьвiцу. Калi не заyтра дык пасьлязаyтра Бздунчонак iх перахопiць. Пагонiць, вiдаць, са школы. А калi яшчэ вахцёрка памрэ… Я страсянаю галавой, адганяючы страшную думку… Да вакацыяy засталося два днi. Магчыма, дзерык i не злапае чувакоy; пасьля вакацыяy люк зачыняць на замок i пра Мiшкаву вандроyку yсе забудуцца – з гэтай шчаснай думкай камнем панурваюся y вiр трывожнага сну; i вось ужо бачу школьны дворык i чую тужлiвы гуд машыны… па гуку пазнаю разьдзяyбаны Газ-51, на якiм дзесяцiклясьнiкi вывучаюць аyтасправу, i якi штодня езьдзiць па школьным двары… мутны чад засьцiць вочы i немагчыма yгледзець – хто гэта там едзе y кодабу машыны… выцiраю вочы далонямi i пазнаю Бздунчонка… «газон» павольна едзе па двары… я сыходжу yбок, каб даць яму дарогу i y гэтае iмгненьне дзерык стукае кулаком па кабiнцы i, выставiyшы руку, гарлае: – Вунь яны!.

. толькi цяпер заyважаю Галузу з Шутовiчам, якiя yзьбiраюцца па пажарнай лесьвiцы… нечакана Галуза, што yздымаецца першым, зрываецца, ляцiць долу… я спалохана ачомваюся i грудзiну кранае прыкры холад… Пануе цiша, ад якой закладае вушы i кружыцца галава. У мяне такое адчуваньне, што я лячу на арэлях.

– Ма!

– Што, дзетухта! – мацi, у сваёй падзёртай начной кашулi, падбягае да канапы, мацае маю вiльготную чупрыну. – Увесь жа ж мокры… зараз цябе пераапрану.

– Ну, як ён там? – пытаецца праз якую хвiлiну бацька са спальнi.

– Сьпi ты yжо… – мацi сьцягвае зь мяне мокрую майку, насоyвае сухую, прымушае yзьняцца з канапы. – Пастой крыху, бялiзну памяняю.

Я стаю, не адчуваючы пад сабою ног, потым падаю на канапу – мацi нават не пасьпела заслаць новую прасьцiну, – i маё бязважкае цела ляцiць y кiрунку цёмнай спаруды з адзiным сьветлым вакном пасярэдзiне. Асьветлены прастакутнiк павялiчваецца y памерах i y душы нараджаецца адчуваньне шчасьця: цётухна-вахцёрка сядзiць, схiлiyшы сiвую галаву, i y руках яе цьмяна блiскаюць вязальныя пруткi.

Патрыцый

Данiлу Жукоyскаму

Сумным восеньскiм днём празаiк Аскольд Марцэвiч сядзеy за кампутарам i пiсаy чарговы аповед. Сiвенькае, алавянай водценi паyсьвятло цадзiлася y вокны, наганяла дрымоту, крывiла абамлелым позехам пiсьменьнiцкi рот i Аскольд, штохвiлi зяхаючы, крэкаy ды пацiраy задумлiва-маршчынiсты лабешнiк.