Албанскае танга

Штосьцi ляцiць згары, я адлятаю y бок i на асфальт з гучным рэхам падаюць Мiшкавы кеды – адзiн, потым другi…

Мне нiчога не застаецца, як прыхавацца за рог майстэрань i адтуль цiкаваць за цёткай у асьветленым вакне. Старая вяжа, раз-пораз адкiдваючы нiтку yбок, i толькi на iмгненьне пакiдае варушыць пруткамi ды салодка пазяхае. Змагаючыся з хваляваньнем, таксама спрабую пазяхнуць i y гэты момант вахцёрка адцягвае нiтку i рука яе – на кароткае iмгненьне – застывае y паветры. Цётка наструнена тузае падбародзьдзем, прыслухоyваецца i неyзабаве, кiнуyшы на стол вязаньне i страсянуyшы наастачу пакульлем сiвых валасоy, зьнiкае зь вiдавоку.

На першым паверсе паволi, як бы з неахвотаю, запаляецца сьвятло i школьны гмах скаланаецца ад зычнагалосага званка. Самая пара сiгануць дахаты, але y руках маiх сьмярдзючыя Мiшкавы кеды i я, увабраyшы голаy у плечы, бягу на паyсагнутых да лесьвiцы.

Званок неyзабаве ацiхае, я цiснуся сьпiнай да падмурку, каб прыхавацца y прыцемку i на супрацьлеглым баку школы азываецца легкавушка.

Чорт ведае колькi часу прамiнула, пакуль над галавой не зарыпела жалезьзе i сябрук – з неверагоднай вышынi – абрынуy долу. І вось мы yжо ляцiм, як ачумелыя, у бок майстэрань i Мiшка, на хаду насунуyшы кеды, задышлiва выдыхае:

– Зь перапуду… пад стол залезла… потым ужо сьвятло yрубiла!

Дзьверы, як заyсёды, адчыняе мацi.

– Дзе гэта цябе носiць супраць ночы?

Нi слова нi сказаyшы, iду на кухню, дастаю зь лядоyнi бутэльку малака i прагна, са стогнам, глытаю гаючую халадзёнку.

– Хто там за табою гнаyся? – цяпер ужо пытаецца бацька.

– У футбол гулялi…

Мацi iдзе разаграваць кашу (iзноy, вiдаць, панцак… як я яго ненавiджу!), а я падаюся да свайго пiсьмовага стала. Над сталом вiсiць таблiца чэмпiянату СССР па футболе. На перакрыжаваньнi менскага «Дынама» i растоyскага СКА малюю тлустую адзiнку.

– Што, выйгралi? – пытаецца бацька, прыклаyшы вуха да радыёлы. – Пасьля таго, як перагарэy тэлевiзар, бацька цэлымi вечарамi сядзiць ля прыймача ды слухае варожыя радыёстанцыi.

– Йес! – ляканiчна адказваю бацьку, сьлiню хiмiчны аловак i малюю яшчэ больш тлусты нуль.

– Хто забiy – Малафееy цi Мустыгiн?

– Сахараy, – адказваю, наструнiyшы нюх, i задаволена крэкаю. – З кухнi цягне духавiтым пахам грэчкi, а грэчку я люблю.

Доyга спрабую заснуць – сплю я y сьвятлiцы, на старой канапе, – але сон не iдзе i сэрца па-ранейшаму yлякнута б’ецца y грудзiне.