Албанскае танга

– У правiлах напiсана, што вучнi павiнны мець ахайны выгляд! – Бздунчонак роблена пасьмiхаецца i зыркае y той бок, дзе стаiм мы зь Мiшкам. – Вунь, гледзячы на вас, ужо i дзевяцiклясьнiкi пачалi зарастаць!

Мы з Мiшкам выскокваем на ганак. Волкi вецер працiнае навылёт i мяне iзноy працiнаюць дрыжыкi: гарачыя, несупынныя.

– Чаго трасесься, гэта ж ён пра мяне казаy, – Дасюлiн устурбавана прылашчвае валасы, i школьную будынiну скаланае званок.

– Учора на даху прасыфонiла! – гучна, як на перагаворным пункце, крычу сябру на вуха, адчуваючы, як па целу разьлiваецца млявасьць i пачынае шчымiць патылiцу.

Сьледам за намi на парог выкульваюцца кудлатыя небаракi.

– Бл-ляха, кантрольная па альгебры, а Бздунчонак на заняткi не пускае, – прамаyляе скрозь зубы Шутовiч, i Дасюлiн запабежлiва хапае яго за рукаво.

Хлопцы адыходзяць убок; Мiшка штосьцi тлумачыць Шутовiчу, паказваючы рукой угору, той сьвятлее тварам i махае Галузу. Тулячыся да сьцяны, тройца бяжыць да пажарнай лесьвiцы i празь iмгненьне я назiраю, як Шутовiч, трымаючы y зубах важкую тэчку, лезе yгору, а за iм, узьбiyшыся на Мiшкавы гарбень, чапляецца за парэнчы Галуза.

Ззаду гулка бухаюць дзьверы i мы бяжым з сябрам па калiдоры. Калiдор пусты, калi не лiчыць фiзрука Лазкова, якi стаiць каля шатнi.

– Бздунчонак паставiy, – шапоча праз плячук Мiшка Дасюлiн i задаволена хiхiкае.

Фiзрук мае мянушку Вакзал (хтосьцi даyмеyся прачытаць ягонае прозьвiшча наадварот) i, як лiчаць многiя настаyнiкi, ня мае клёку y галаве.

Вось i цяпер: чувакi yжо y клясе, пiшуць кантрольную, а гэты ёлупень пiльнуе iх ля yваходу.

– Заyтра да Галузы йду… запрашаy… хочаш, разам пойдзем, – Мiшка заварочвае на сходы i я за iм ледзь пасьпяваю. Ногi робяцца ватнымi, таму спыняюся, пераводжу дых.

Сястра Галузiна скончыла маскоyскi iнстытут i паyгода стажыравалася y Індыi. Адтуль прывезла кружэлку з двума песьнямi «Бiтлз». Цяпер уся школа падбiваецца пад Галузу, каб тую кружэлку паслухаць. А яшчэ паглядзець на партрэт Тэлесфора Данатавiча y багетавай аправе, якi Галуза павесiy над сваiм ложкам.

Дзеля хохмы, вядома. Фотаздымак – Дунчонак стаiць ля моyнiцы i чытае нейкае спавешчаньне – чувак зьняy з гарадзкой Дошкi гонару.

Цёткi-прыбiральшчыцы мыюць падлогу, гучна бразгаюць вёдрамi.

– Цi чула ты, што ноччу y школу лезьлi? – на падлогу пляскае мокрая ануча.

– Ідзi ты! А чыя была зьмена?

– Пракопаyны. Перапудзiлася так, што y больнiцу адвезьлi, на «хуткай».