Трыкутнiк караля

Яна была прамавугольнай звонку, а яе заля – круглай.

Затым маладыя людзi зазбiралася дадому. Уладзiмiр павiнен быy жыць у Мечыслава, а Вiка адправiлася y дом, дзе жыла падчас рэдкiх прыездаy з вучобы, калi яна пакiдала Вiльню, ды вярталася да роднай Гароднi.

Халодны вечар надыходзiy у горадзе, i запаленыя агеньчыкi быццам бы працiналi кожнага, хто праходзiy мiма iх. Густое, сырое паветра поyзала пад адзеннем, напаyняючы сабой лёгкiя людзей, якiя спяшалiся дадому з працы. Туман згусцеy i гуляy са святлом, малюючы тысячы светлавых снапоy, што ахiналi вулiцы як павуцiнне гiганцкага павука, якi стаiyся недзе над дахамi гмахаy, поyных людскiх постацяy, мiльгаючых у яркiх, святлявых вокнах.

Пару разоy, сярод туману, дзяyчыне здавалася, што за ёю iдзе нейкi чалавек i чамусцi yспамiнаyся прафесар Лiтвакас. Нарэшце, павольныя крокi Вiкi пачуy яе родны дом – вялiкi чырвоная гмах, у элiтным раёне.

Вiка была з добрай i нябеднай сям'i, не пазбаyленай цягi да прыгожага. Бацька яе быy мастаком i, мабыць, таму сама Вiка выдатна малявала.

З дзяцiнства дзяyчынка цягнулася да yсяго прыгожага i была напорыстая y вучобе.

Зайшоyшы дадому i распрануyшыся, дзяyчына адправiлася y душ. Праз паyгадзiны, ахiнуyшы сваю вытанчаную фiгурку y белы пухнаты халат, яна зайшла y спальню, дзе стаяy яе вялiкi зручны ложак. Побач ляжала кнiга Эдгара По, раскрытая на вершы «Сон у сне». Дзяyчына бачыла, што yсё вакол як быццам расплывалася…

Звычайна, да яе не прыходзiлi сны, але на гэта раз, як толькi Вiка заплюшчыла вочы, яе свядомасць правалiлася y мутны вiр…

Глава 4.

Сон Вiкi

Вялiкая авальная заля была слаба асветлена свечкамi, патрэскваyчымi y пазалочаных падсвечнiках. У прыгожым, разьбяным крэсле, паклаyшы ногi y ботах на аксамiтную падушку з кутаскамi, сядзеy чалавек, якi здаваyся пагружаным у глыбокi роздум. Серабрыстыя пасмы на яго галаве рабiлi яго падобным на сiвога старога, якi yспамiнае дзянькi бесклапотнай маладосцi. Шаyковыя адзеннi i ордэн у выглядзе зоркi паблiсквалi y паyзмроку.

Ён церабiy пальцамi карункаваю хустку. У чалавека былi вялiкiя вочы i арлiны нос. На некаторай адлегласцi ад яго, у поyнай павагi позе, стаяy стары чалавек з вялiкiмi вусамi, падпяразаны велiзарным, вышытым золатам, кушаком. Можна было здагадацца, што гэта падданы таго, хто сядзеy у крэсле.

– Ваша Вялiкасць, – мякка сказаy вусаты слуга па-польску, – той, каго вы маеце ласку чакаць – тут.