Трыкутнiк караля

Кабiнет прафесара, куды праз сорак хвiлiн ён увайшоy з дзяyчынай, якая трымала скрыначку пiрожных, знаходзiyся даволi далёка ад месца сустрэчы суразмоyцаy. Гэта была невялiкая каморка, застаyленая yсякай рознасцю.

Размясцiyшыся y крэсле i прапанаваyшы госцi сесцi, прафесар сказаy:

– А вось наш агульны сябар – майстар несцi лухту з разумным выглядам, ён быy бы добрым палiтыкам.

Лiтвакас змоyк, запытальна гледзячы на дзяyчыну.

– Я не буду адымаць занадта шмат вашага часу…

– Ды што вы? Не стрымлiвайце сябе, я не спяшаюся.

– І yсё ж… Мне, канешне, было б цiкава праслухаць лекцыю па гiсторыi таемных таварыстваy васемнаццатага стагоддзя, бо я чула пра тое, якi вы выдатны лектар, прафесар, – Лiтвакас злёгку нахiлiy галаву i пастукаy пальцамi па стале, – але я, паyтаруся, не хачу y вас адымаць шмат часу…

На гэтых словах дзяyчына лёгкiм, хуткiм рухам дастала складзеную yдвая паперку i, разгарнуyшы яе, паклала на стол перад прафесарам, да паперкi яна дадала дзве фатаграфii, на кожнай з якiх было адлюстравана па адным прадмеце: на першай – серабрыстая капсула, на другой – маленькая чырвоная скрыначка.

– Вось тэкст, – сказала Вiка, паказваючы на паперку y сваёй руцэ, – якi мне вельмi хацелася б зразумець. Цi можаце вы растлумачыць сэнс? Тэкст напiсаны на сапраyдным пергаменце i знойдзены y футляры, – дзяyчына ткнула пальчыкам у фота, – а футляр у срэбнай капсуле. Яна на iншым фота.

Дзяyчына дастала яшчэ некалькi фотаздымкаy, якiя паказвалi знаходкi з розных бакоy, i, склаyшы рукi на грудзях, сядзела моyчкi, пакуль прафесар, павольна адарваyшыся ад спiнкi крэсла яшчэ павольней нахiляyся да фатаграфiй i паперкi на стале.

Чым больш ён прыглядаyся да iх, тым больш пашыралiся яго вочы. Было бачна, што ён стаy дыхаць часцей. Ён даволi доyга yглядаyся y выявы на фотаздымках i перачытваy тэкст на паперцы. Здавалася, ён зусiм забыy аб сваёй маладой наведвальнiцы. Нарэшце Лiтвакас адкiнуyся y крэсле, прыцiснуyшы дзве складзеныя далонi да вуснаy i гледзячы y пустэчу. Рэзка перавёyшы позiрк на сваю госцю, ён сказаy спакойным тонам, хоць голас яго дрыгнуy на апошнiх словах:

– Гэта праyда, скажыце шчыра? Можа быць гэта жарт, мiстыфiкацыя… Як мне даведацца? Вы хочаце… Хочаце чаго? Можа быць грошай?

– Я хачу даведацца, што значаць словы на паперцы.

– Людзi хлусяць iншым пра yсё, каб атрымаць грошы, а грошы хлусяць iм пра iх самiх, што яны атрымалi сябе, – вымавiy, сапучы Лiтвакас.

Дзяyчына задуменна адвяла позiрк.