Капитан Грант болалари

Talkav jim o�tirardi, aftidan, u Guamini daryosining qurib qolgan-qolmaganini aniqlamay turib, umidsizlikka tushishning hojati yo�q, deb o�ylardi.

Shunday qilib, u yana yo�lga tushdi, shpor va qamchin bilan qistoqqa olingan otlar zo�rg�a qadamlab yura boshladilar, ulardan bundan ortig�ini kutib ham bo�lmasdi.

Talkav o�z hamrohlarini orqada qoldirib ketishi mumkin edi, agar shunday qilsa Tauka uni bir necha soatda daryo bo�yiga yetkazib borgan bo�lardi. Lekin u o�z hamrohlarini dasht o�rtasida yolg�iz tashlab ketishni o�ylamadi ham.

Shuning uchun patagoniyalik uchar otining jilovini tortib borardi.

Tauka bunga bo�ysungisi kelmadi – u ikki oyoqlab turar, qattiq pishqirardi. Egasi esa uni sekin yurishga majbur qilishdan ko�ra ko�proq gap tushuntirar, erkalatardi. Axir Talkav ot bilan to�g�ridan-to�g�ri so�zlashardi-da, Tauka unga javob bermasa ham, lekin egasining hamma gapiga tushunardi. Patagoniyalikning dalillari juda muhim bo�lsa kerak, Tauka birpas «bahslashib» olgach, har qalay xo�jayinining nasihatlariga ko�nib, unga bo�ysundi, ammo hali ham so�liqni chaynab borardi.

Ammo Tauka Talkavning maqsadiga tushunganidek, Talkav ham o�z otining nima uchun bunchalik sabrsizlik qilayotganini tushundi. Aqlli jonivor havoda namlik belgilari borligini sezgan edi; ot ochko�zlik bilan havoni yutar, go�yo hayotbaxsh suvga tiqmoqchi bo�layotgandek tilini chiqarib tamshanardi.

Patagoniyalik suvning yaqinligini angladi. U hamrohlariga Taukaning bezovta bo�layotganini aytib, ularning ko�nglini ko�tardi.

Ko�p o�tmay, qolgan ikkala ot ham suvning yaqinligini sezib qoldi va oxirgi kuchini yig�ib, Taukaning ketidan chopib ketdi.

Soat uchlarda uzoqdan suv ko�rindi. U quyosh nurida jimirlab oqib yotardi.

‒ Suv! – deb qichqirdi Glenarvan.

‒ Ha, suv, suv! – deb qichqirdi Robert.

Endi otlarni qistashning hojati qolmadi. Suvning yaqinligini ko�rib bechora jonivorlarning kuchlariga kuch qo�shildi.

Ular bir necha minutda Guamini daryosiga yetib bordilar va ko�kragigacha suvga botib, yutoqib suv icha boshladilar. Otlari bilan daryoga tushib ketgan sayohatchilar ulardan o�rnak olib, suvga sho�ng�idilar, bunga hech kim xafa ham bo�lmadi.

‒ Oh, qanday maza-ya! – deb qichqirdi daryoning o�rtasida rohat qilib suv ichayotgan Robert.

‒ Ko�p suv ichma, Robert, – dedi Glenarvan, ammo o�zi bunga amal qilishni xayoliga ham keltirmadi.