Рыцар Янка і каралеўна Мілана. Агонь і лёд

Яго аргументы гучалi даволi пераканаyча. Абставiны склалiся вельмi спрыяльна. І калi яшчэ выпадзе такi шанец, каб усё так выгодна супала, насамрэч не вядома. Цi будзе ён наогул?

– Ну добра, я згодная! – здалася нарэшце яна.

Брат адразу ж узбадзёрыyся i акрыяy! Акурат i падмацавалiся на дарогу.

– Тады не будзем губляць часу!

– Не будзьма!

Яны хутка накiравалiся y пакой збiраць рэчы, i менш чым праз пяць хвiлiн былi yжо гатовыя. Праз плячо y Янкi вiсеy бiнокль, у кiшэнях ляжалi крэсiва i лiхтарык, а y руках ён трымаy «ключы ад партала» – драyляныя крыжык i падкову.

У Мiланы на шыi вiсеy чароyнай прыгажосцi кулончык, а y валасах блiскала дыядэма. Ды так па дробязi сяго-таго прыхапiлi – перакусiць, бiнт, усялякае ж у дарозе можа здарыцца. Адзiнае што, у пярэднiм пакоi яны задумалiся: а што апранаць?

– Як думаеш, а там зараз таксама зiма? – разгубiлася y апошнюю хвiлiну Мiлана.

– Па мне, дык там, здаецца, зiмы наогул нiколi не бывае.

– Можа, нам папросту шанцавала?

– Магчыма i так. Зробiм вось што – курткi апранаць не будзем, а як i там будзе зiма, то папросту вернемся па iх.

– Згодная.

На тым i сышлiся. Падрыхтаваyшыся да чарговага падарожжа, Янка yставiy ключ у дзверы каморы.

– Хвалюешся? – спытаy ён сястру.

У адказ яна толькi yсмiхнулася i адмоyна паматала галавой. Безумоyна ж, яны хвалявалiся абое. Папросту не хацелi гэта паказваць. Дзверы адчынiлiся, хлопец yвайшоy i запалiy святло. За iм прайшла i сястра.

– Ну што, хто першы? – усмiхаючыся, спытаy брат.

– Вядома ж ты! Мог i не пытацца. Ключы ж ад партала y цябе.

– Ну так.

Янка yзлез на куфар i правёy па раме люстэрка.

– Нават дрыжыкi па руцэ пабеглi.

– Давай ужо, смялей! – падбадзёрвала Мiлана.

Хлопец уставiy крыжык у герб, i па пакоi прабегся лёгкi ветрык. Брат з сястрой нават спалохана азiрнулiся, але прыгадалi, што так было i y мiнулыя разы, i супакоiлiся. Пасля таго, як была прымацаваная i падкова, крыжык выехаy на шрубе са шчыта.

– Гатовая?

Дзяyчына толькi згодна кiyнула y адказ i напружылася y чаканнi.

Янка павярнуy крыжык, i па раме пранёсся трэск. Юнак трохi адсунуyся y бок, ад бяды падалей, i тут жа шкло абсыпалася дробнымi аскепкамi yнiз, знiкаючы недзе за рамай люстэрка. Брат падаy руку i дапамог сястры падняцца на куфар. Затым смела рушыy у цемру, што цяпер утварылася на месцы люстра, i знiк. Мiлана насцярожана yслухоyвалася y пустэчу. Было толькi глуха чуваць, як ён недзе выскачыy.

– Ну як там? – хвалявалася дзяyчына.