Рыцар Янка і каралеўна Мілана. Агонь і лёд

– Ды нармальна yсё! Давай сюды!

– Гэта добра! Але цi не холадна там?

– Ды не, падобна што тут лета!

– Лета? Хм! Гэта yжо файна.

І яна, больш нi хвiлiны не вагаючыся, рушыла yслед за братам. З’ехаyшы долу, яна вылецела праз праём i зноy апынулася на той самай паляне, з якой i пачыналiся iх мiнулыя падарожжы. Трохi y баку стаяy Янка, аглядаючы наваколле. Гэтым разам ён не быy у рыцарскiх даспехах, зрэшты, i не браy iх. Але i без таго выглядаy досыць шляхетна – яго абутак змянiyся на саф’янавыя боты, звычайны швэдар – на лёгкi, але прадстаyнiчы шляхецкi жупан, падвязаны ядвабным поясам.

У такiм выглядзе хоць зараз да двара не сорамна. Мiлана yстала, атрэслася, i ацанiла свой выгляд, якi таксама перайначыyся – як i калiсьцi yсё той жа yпелянд, упрыгожаны залатой вышыyкай, толькi iншага адцення, i цяпер паверх яго звiсалi дарагiя жамчужныя каралi. Дзяyчына прыгадала, што y яе на шыi былi сцiплыя пацеркi, зусiм танныя, так, драбяза. Але ж цяпер! Пра такiя яна нават i не марыла. І, вядома ж, давяршала вобраз шыкоyная дыядэма з пералiвiстымi y промнях сонца дыяментамi.

– Што ж, годна, – засталася яна задаволенай. – Хаця, для падарожжа можна было лепей застацца i y тым, у чым былi, – падсумавала яна, ужо ведаючы, як нялёгка y гэтым строi прабiрацца скрозь лес.

Затым яна азiрнулася навокал. У пары года Янка, напэyна, трохi памылiyся. Холадна не было, але i да лета не надта было падобна. Хутчэй – ранняя восень, бо некаторае лiсцё пазалацiлася yжо. І спёкi летняй не было, адчувалася лёгкая свежасць.

Паляна выглядала крыху iначай. Гэта была дакладна яна, хiба толькi з цягам часу злёгку зарасла хмызнякамi. Але валун быy па-ранейшаму на сваiм месцы. Да яго Мiлана адразу i накiравалася. Час адбiyся i на каменi – бакi пачалi зелянець, месцамi пакрыyшыся iмхом. Мiлана пiльна агледзела валун з усiх бакоy i сумна yздыхнула:

– Нямашака.

– Ты пра вужаку?

– Пра яго.

– Спадзявалася yбачыць?

– Хацелася б.

– Так, няблага было б. Ён бы хоць распавёy, што тут ды як.

Цiкава, чаго нам чакаць гэтым разам? Гэтыя змены краявiдаy мяне калi не палохаюць, то прымушаюць думаць усё, што заyгодна.

– Ганi дурное з галавы. Усё мусiць быць добра. Усiх злых ведзьмакоy пазбавiлiся, цяпер у каралеyстве павiнен панаваць мiр ды спакой. Весялей, братка!

– Добра, калi так. Але ж колькi нас не было, што yсё так пазарастала?

Мiлана задумалася на хвiлiнку, разважаючы.

– Ды гадоy дзевяць-дзесяць, мяркую.

– Магчыма. Змянiлася yсё заyважна.