Рыцар Янка і каралеўна Мілана. Агонь і лёд

Хочацца спадзявацца, што толькi тут.

– Будзем у гэта верыць.

– Што ж, можам нават праверыць. Мяркую, гэтым i зоймемся.

– Зрэшты, нездарма ж мы iзноy тут. Ну што, у дарогу?

– Рушым!

І яны yжо накiравалiся наперад, але раптам Янка задумаyся.

– Ага, рушым. А куды?

– Насамрэч! – усмiхнулася Мiлана. – Мо да Пугача, як звычайна?

– З аднаго боку адведаць трэба абавязкова. А што, калi яго не будзе y сябе?

– Як так?

– Калi y каралеyстве запанаваy спакой, ён i да замку мог перабрацца. Бадай, у гадах ужо, цяжка жыць аднаму.

– Магчыма, ты маеш рацыю. Хаця, гэта малаверагодна.

– Чаму?

– Ды не пакiне ён сваю бiблiятэку, яна для яго найкаштоyнейшы скарб.

– Ну так, лагiчна.

– Але i рызыкаваць марна не хацелася б. Шлях да яго няблiзкi, а заспеем пугача цi не, насамрэч невядома.

– Вось i я пра тое. І да замка значна блiжэй. Калi там усё добра, мы гэта, мяркую, i здалёк убачым. А там ужо, i чым каралеyства дыхае, даведаемся.

– Згодная, давай зробiм па-твойму.

– Тады хадзем?

– Наперад, вандроyнiк!

І яны скiравалiся праз лес у бок замка. Дарога не падавалася надта цяжкай, у адрозненнi ад паляны, тут не так усё пазарастала. Да таго ж, iх падганяла прага як мага хутчэй убачыць старых знаёмых i жаданне спраyдзiць, цi не адбылiся якiя змены за гэты час. Але y пэyны момант Янка знянацку спынiyся i насцярожыyся. Прыслухалася i Мiлана. Аднекуль пучуyся шолах i лёгкае храбусценне галiнак. Зусiм блiзка.

– Злыднi? – выказала здагадку дзяyчына.

Хлопец толькi пацiснуy плячыма, i яны хуценька схавалiся за дрэвы. Якое ж было iх здзiyленне, калi з-за хмызняку выбегла… сямейка вожыкаy. Дзецi гатовыя былi нават рассмяяцца з таго, што сабе надумалi, але выдаваць сябе не хацелася. Пырхаючы i пасопваючы, купка калючых клубочкаy прашамацела на кароценькiх ножках усяго y якiх метрах пяцi ад iх i знiкла y гушчары лесу.

– А ты ведаеш, што вожык – гэта насамрэч пацук, якi не пагалiyся, – пажартаваy Янка.

– А чаму не пагалiyся?

– Ясная справа – каб котцы не спадабацца i каб тая не з’ела.

Мiлана yсмiхнулася, i яны рушылi наперад. Далейшы шлях пралягаy без здарэнняy. Хiба толькi, на самым ускрайку лесу, калi yжо пабачыyся прасвет, яны пачулi дзiцячыя галасы. Гэта мясцовыя дзяyчынкi забралiся так далёка ад сваёй вёскi, збiраючы грыбы-ягады. Убачыyшы незнаёмцаy у дарагiх строях яны разгубiлiся. Сустрэць у гэтакай глухменi шляхетных асоб яны дакладна не чакалi.