Рыцар Янка і каралеўна Мілана. Агонь і лёд

І Мiлана з Янкам, шчаслiвыя, што yсё так добра складаецца, рушылi за iм.

Змрочная i халодная гiсторыя

З узрушанымi пачуццямi яны прайшлi скрозь браму i апынулiся на замкавым двары. Знешне тут не надта нешта змянiлася, хiба толькi дэкарацыi – нiшто больш не нагадвала пра колiшняе панаванне Семаргала. Але галоyнае, што звяртала на сябе yвагу – гэта насельнiкi замка. Цяпер ва yсiх былi па-сапраyднаму шчаслiвыя твары, па якiх было вiдаць, што яны жывуць свабодна i дыхаюць на поyныя грудзi. А яшчэ – значна больш было простага люду, якi цяпер адчуваy сябе роyным з заможнымi панамi.

Так бывае, калi законы y краi працуюць для yсiх аднолькава, i калi яго жыхары ставяцца з павагай адзiн да аднаго. Не было больш пагарды i пыхi на тварах вяльможаy, а твар кожнага з мiнакоy быy ветлiвы i ззяy добразычлiвасцю.

Там-сям стаялi лаyкi купцоy i рамеснiкаy. Чаго тут толькi не было – разнастайныя прысмакi на любы густ, ад якiх разгараyся апетыт, а яшчэ ганчарныя вырабы, кавальскiя, ткацкiя… Мiлане нават захацелася таго-сяго набыць, яна падышла да адной гандляркi i намервалася yжо нешта прымерыць, але брат яе адцягнуy:

– А расплачвацца чым будзеш?

– Я маю грошы.

– Ты яшчэ картку прапануй.

І тут яна апамяталася, што мясцовых грошай у яе i насамрэч няма.

– А-ёечкi, i праyду, – усмiхнулася яна. – Ну, не лёс.

І яны пайшлi далей за павадыром. Хутка яны былi перад вялiкiмi масiyнымi дзвярыма, абабiтымi чаканкай ручной работы з медзi – сапраyдны твор мастацтва.

– Рыцар Янка i каралеyна Мiлана! Да караля! – прамовiy жаyнер да аховы i перад iмi расчынiлi yваход.

Унутры былi шырокiя парадныя мармуровыя сходы, якiя вялi да троннай залы, якая таксама знаходзiлася за дзвярыма, але ужо з дрэва, вельмi прыгожа распiсанымi рознымi карцiнамi, iнакш i не скажаш.

– Рыцар Янка i каралеyна Мiлана! – iзноy абвясцiлi iх, але yжо yрачыста, i запрасiлi yвайсцi.

У зале, на пэyным узвышшы, на раскошным троне велiчна сядзеy кароль Мацей. Збоку стаяy даyгi стол, вiдаць, для баляванняy цi для прыёму высокiх гасцей, за якiм сядзелi некалькi слынных рыцараy, сярод якiх дзецi адразу пазналi Мiкалая, Рыгора i Прылепу.

Здзiyляла толькi, што не было Вярнiгары.

Юнакi паважлiва схiлiлi галовы i накiравалiся да караля. Але той, нiбы забыyшыся пра yсе нормы прыдворнага этыкету, ускочыy з месца i сам хутка накiраваyся да iх.

– Да лiха yсе цырымонii! – усклiкнуy ён узрушана. – Як жа я рады вас бачыць! Дайце ж я вас абдыму!

Дзецi нават трохi разгубiлiся.