Рыцар Янка і каралеўна Мілана. Агонь і лёд

Больш таго, вядзьмарка паслала да яго перамоyшчыкаy з пасланнем, каб ён пакорна з’явiyся да яе i перадаy свой кiй. А iнакш прыстрашыла, што скуе лёдам усё ягонае каралеyства разам з жыхарамi.

– І?

– А што яму заставалася рабiць? Войска разбiтае, яго чарадзейскiя сiлы значна слабейшыя. Пагадзiyся ён. Нават адзiн пайшоy, як яна i наказала. Адзiнае што, перад гэтым выправiyся на самую верхавiну гор.

– Навошта?

– Ды хто яго ведае, калi шчыра. Можа, каб пад канец агледзець з вышынi свае yладаннi. Але кажуць, што адтуль ён вярнуyся цалкам спакойны.

Нават на дзiва. І на наступны дзень, развiтаyшыся з усiмi, узяy кiй i накiраваyся да Маразанны. Усе чакалi яго з вяртаннем, але ад падступнай вядзьмаркi ён болей не вярнуyся. Вiдавочцы казалi, што кiй яна знiшчыла, а з самога Семаргала yтварыла y зале свайго палаца чарговую ледзяную статую. Ля самага трону паставiла, любавацца, як найлепшы трафей. Вось таму цяпер Сэнмур, яго нашчадак, i кароль Вагорыi.

– Жудасць. І што цяпер будзе з каралеyствам?

– Сэнмуру атрымалася дасягнуць пэyнага перамiр’я з Маразаннай.

– Якiм жа коштам?

– Каралеyства пастаyляе ёй работнiкаy, каб яны працавалi на яе капальнях па здабычы дыяментаy.

– Хiба ж гэта перамiр’е? Гэта iзноy жа нявольнiцтва.

– Ну, уласна, тут вы цалкам маеце рацыю.

– А не баiцеся, што яна i вашаму каралеyству можа пагражаць?

– Нас размяжоyваюць горы. Праз iх яна не пройдзе.

– Але Волх i Семаргал у свой час да вас дабралiся.

– Не без магii, падобна. А iнакш – гэта такiмi шляхамi трэба абыходзiць… Пакуль дойдзе, мы падрыхтавацца да абароны паспеем.

– Але ж Сэнмур i Рэгла y бядзе. Няyжо вы не хочаце iм дапамагчы?

– Не гарачыцеся, маладыя людзi. Безумоyна ж, хочам. Больш таго – мы yжо прыкладаем намаганнi да iх ратавання. Акурат зараз Вярнiгара разам з братам сваiм, Вярнiдубам, прабiваюць праход праз горы, каб з войска з нашага боку магло нечакана напасцi на ледзяны палац Маразанны. Кароль, у якога Вярнiдуб служыць, таксама паабяцаy сваю падтрымку войскам.

– А лёсу семаргалаyскага войску не баiцеся? Што таксама не дасцё рады.

– Чаму ж? Вядома, баiмся.

– Дык, а план якi y вас ёсць?

– Вось з гэтым бяда. Нямашака.

– А як жа вы без плана змагацца з ёй сабралiся?

– Але ж з чагосьцi трэба пачынаць. Не сядзець жа, склаyшы рукi. Хутка такi ход не прабiць, горы вялiкiя. За гэты час, мо, якое выйсце i знойдзем.

– А з Пугачом раiлiся?

– Ды першай справай да яго па параду i звярнулiся.