Рыцар Янка і каралеўна Мілана. Агонь і лёд

– І?

– Толькi крыламi развёy. Прароцтваy пра гэта, кажа, нiякiх не бачыy. І як з тым рады даць – усю бiблiятэку перагарнуy, нават зачэпкi не знайшоy.

– Хм, сiтуацыя.

– І не кажыце, – махнуy рукой кароль Мацей, пагаджаючыся.

– А слабыя бакi y яе якiя ёсць? Можна хоць нешта супраць яе выкарыстаць?

– Калi нават Семаргал за сваiм чарадзействам не перамог яе, то я yжо i не ведаю, як яе яшчэ можна адолець.

– Нiчога, галоyнае не апускаць рукi. Што-небудзь ды прыдумаем.

– Добра, што вы зараз з намi.

Ізноy, усе нашы спадзяваннi на вас.

Размова зацягнулася да позняга вечара. Гiсторыя, што распавёy кароль Мацей, i расчароyвала, i прымушала задумацца. Дзецi былi yпэyненыя, што пабачаць нарэшце мiр на гэтых землях. Хаця, у каралеyстве Сварга, зрэшты, так i было. Але па суседстве. Бедныя Сэнмур i Рэгла, такiя выпрабаваннi леглi на iх юныя плечы. Янка з Мiланай не былi тымi, для каго «за чужым плотам – не мой клопат», i да бяды сяброy яны паставiлiся са спачуваннем, як да сваёй.

Сябры сяброy не кiдаюць, а дапамагаюць. А як трапiлi y небяспеку – то yратоyваюць. А дапамагчы iм трэба было абавязкова, знайсцi нейкае выйсце. Але якое?

Яны былi i yсцешаныя ад вяртання y гэтае загадкавае каралеyства ды сустрэчы са старымi знаёмымi, i адначасова перапоyненыя цяжкiмi думкамi i разважаннямi над тым, што яны могуць зрабiць, каб выправiць сiтуацыю, каб даць адпор новаму злу.

Падобна, што iх чакаюць новыя прыгоды i выпрабаваннi. У Янку з Мiланай зноy бачаць моц, i падобна, што на iх iзноy ускладаюць усе спадзяваннi.

А значыцца, яны не могуць падвесцi i павiнны y чарговы раз апраyдаць давер.

Прыём

Наступным ранкам Янка прачнуyся ад лёгкага, але настойлiвага грукату y дзверы.

– Хто там?

– Яначка, ты не спiш? – пачуyся звонку голас сястры.

– Ужо не. Заходзь.

Ноч яны правялi y спальнях для гасцей, прасторных i раскошных, як i мае быць у замку. Пакоi месцiлiся насупраць так, што дзверы глядзелi адны на другiя, Мiлана yвайшла i разгублена спытала:

– Ты чуеш? Што гэта за гул стаiць?

Янка насцярожана прыслухаyся.

– Здаецца, не чуваць нiчога, – пацепнуy ён плячыма.

– Ясна. Хадзем за мной.

– Ды што здарылася? Дай хоць апрануся.

І хлопец, нiчога не разумеючы, вылез з утульнага ложка, накiнуy вопратку, i рушыy услед за yстрывожанай сястрой. Хуткай хадой яны заляцелi y пакой Мiланы, i яна падвяла брата да акна. За шыбай i насамрэч усё гуло.