Рыцар Янка і каралеўна Мілана. Агонь і лёд

Яна схiлiлася, наколькi гэта магчыма y яе стане, у лёгкiм рэверансе i цiха прамовiла, нават не падымаючы галавы:

– Шчыра дзякую, Ваша Высокасць! Нават не ведаю, цi заслугоyваю я такой пахвалы, такiх слоy. Але мне вельмi прыемна чуць iх менавiта ад вас, ад той, на каго любая дзяyчына y нашым каралеyстве прагне раyняцца.

– Раyняцца? На мяне? – тут ужо i сама Мiлана разгубiлася.

– Вядома ж! – падтрымаy сваю жонку Рыгор. – Вы з братам для нас сапраyдныя героi i насамрэч узор для пераймання для нас. Не памылюся, калi нават скажу – для yсiх тут прысутных, – i пры гэтым натоyп ухвальна закiваy галовамi, пагаджаючыся.

 – Яскравы прыклад таму мой сын, – мужчына паклаy свайму дзiцяцi руку на плячо i падвёy яго да юнака i дзяyчыны. – Мы назвалi яго Янка, у ваш гонар. Больш таго, калi наступнай народзiцца дачка, абавязкова назавём яе Мiланай.

– Але…

– Мы абое, разам з жонкай, так вырашылi.

– Так, – пацвердзiла жанчына. – Гэта наша yзаемнае жаданне.

– Дзякуем, нам гэта вельмi прыемна.

Папросту гэта yсё так нечакана, – збянтэжылiся Янка i Мiлана. – І гэтыя прывiтаннi з ранiцы, i вашы словы.

– Мы любiм вас. Увесь народ любiць вас. Вы нашы сапраyдныя героi.

Пасля гэтых слоy усе прысутныя yзнялiся на воплескi.

– Слава героям! – загучалi гучныя воклiчы, якiя yзносiлiся пад столь i былi чуваць нават на замкавай плошчы.

Але ж юнакi толькi яшчэ больш засаромелiся, ад такiх высокiх пахвал iм рабiлася няёмка. А з iншага боку, сам прыём iх вельмi yсцешыy.

– Мы ад усёй душы yдзячныя вам за такiя цёплыя словы i прывiтаннi! – падзякавала Мiлана. – Хоць самi сябе i не адчуваем настолькi значнымi i важнымi. Але yсё адно нам вельмi прыемна, праyда. Усё-ткi хацелася б вярнуцца да таго, дзеля чаго, уласна, мы зараз сабралiся. Я з вялiкiм болем у сэрцы паставiлася да таго, што сёння пачула. Вельмi цяжка i страшна апынуцца на чужыне, бо y тваiм доме запанавала бяда. І, хоць мы нiколi не адчувалi гэтага на сабе, але мы таксама ведаем, што гэта такое, калi з-за таго, што вораг вынiшчае зямлю, людзi вымушаныя пакiдаць свае хаты цэлымi сем’ямi.

Пакiдаць усё прыдбанае цяжкой працай, выкрэслiваючы цэлыя старонкi свайго жыцця, i не ведаць нават, цi вернешся калi назад, i цi яшчэ будзе куды вяртацца. Усё жывое мае вялiкую любоy да таго месца, дзе нарадзiлася i yзгадаванае. І гэта вельмi страшна, калi цябе вымушаюць гэтае месца пакiнуць. Страшна за сябе, за сваiх блiзкiх, а найбольш – за сваiх дзяцей.