Рыцар Янка і каралеўна Мілана. Агонь і лёд

Панi Стэфанiя, а вы самi бачылi яе? Маразанну.

– Так, не лепшыя уражаннi. Усё вакол сябе ператварае y лёд i холад. Толькi убачыш яе – мароз па скуры.

– Такая страшная?

– Як вам сказаць, каб вы зразумелi. Не страшная, нават прывабная. Высокая, зграбная, даyгiя валасы, чорныя, як смоль. Але твар бялёсы, як снег, i вочы – бы ледзяныя, нiякiх пачуццяy не адлюстроyваюць. Бяздушная, хiба. Нi да кога нi жалю, нi спачування не мае.

– А можа слабасцi y яе якiя ёсць?

– У каго? У яе? Ды вы што, – адмахнулася яна.

 – Калi нават Семаргал не мог даць ёй рады. Хаця, ведаеце што, – прызадумалася жанчына, – ёсць у яе адна слабасць, так. Дыяменты.

– Дыяменты? Хто ж iх не любiць? Тым больш жанчыны, – усмiхнулася адна з прыдворных дам.

– Э, не, не скажыце. Тут нешта iншае. Яна не проста так iмi апантаная. Не з прагi да багаццяy. Я вам вось што раскажу, – прамовiла яна таямнiча. – І мой сын, i брат мой працавалi на тых капальнях. Ледзьве жывыя адтуль вярнулiся, пакуль адпрацавалi сваё пакаранне.

Схуднелi, ссiнелi, адны вочы ды косткi засталiся. Ды не пра гэта я. Дык вось, чулi яны, кажуць там памiж сабой шэптам, што недзе y глыбокiх пячорах пад замкам збiрае Маразанна ледзяное войска. Быццам разьбяры высякаюць там з iльду ваяроy, а яна нейкiя чары робiць з тымi дыяментамi, yкладае y iх, i яны ажываюць.

Усе нават прыцiхлi, пачуyшы гэта.

– Хiба ж мажлiва такое? – дзiвiлася тая прыдворная дама.

– Значыць, мажлiва, яны б не сталi мне хлусiць. Хаця самi таго i не бачылi.

– Але ж лёд крохкi i цвёрды, – разважала Мiлана.

– Гэта можа калi тонкi, то колкi, i можна яго разбiць. Але вялiкую глыбу не надта i разаб’еш, – не пагаджалася Стэфанiя. – І яны, кажуць, трывалыя, як з дубу, i гнуткiя, як жывыя людзi. Такiм i даспехi не патрэбныя.

– Ну i справы. І як iм даць рады?

– Гэтага я не ведаю. Бадай, нiхто не ведае.

– Хм, праблема.

– Але лёд баiцца цеплынi, – падмецiy Янка. – Можа гэта нам дапаможа?

– Ды што вы, – безнадзейна махнула рукой жанчына.

 – Цеплынi на яе землях нiколi i не бывае. Адно холад сцюдзёны.

– Не страшна, прыменiм правераны спосаб – выманiм iх на больш зручныя для нас умовы, на адкрытую, абагрэтую сонцам мясцовасць.

– Баюся, i гэта не варыянт. Забылiся? Маразанна хоць усю зямлю можа замарозiць, што яна хутчэй за yсё i зробiць пры патрэбе.

– Зусiм засада. Што ж рабiць? – цалкам разгубiyся Янка.

– Мяркую, адна надзея – на Пугача. Можа, ён што падкажа, – прапанавала сястра.