Рыцар Янка і каралеўна Мілана. Агонь і лёд

Бо выявiлася, што кароль не выказвае напышлiвасцi цi фанабэрлiвасцi, наадварот – ён падаyся iм вельмi простым чалавекам, якi yсiх лiчыць роyнымi i ставiцца да iншых з павагай. Ён вельмi чулы i yважлiвы, а яшчэ бачыyся вельмi добрым, шчырым i мудрым. Хоць знешне i непадступным, бо яго мужны вобраз i рашучы позiрк мог астудзiць якога заyгодна пагардлiвага нахабнiка i выскачку. Прыязна да гасцей паставiлiся i прыдворныя ды рыцары. Не кажучы yжо пра Янку з Мiланай, якiх запрошаныя жанчыны адразу ж успрынялi ледзьве не як родных.

Кароль Мацей звярнуyся да прысутных за сталом i запэyнiy:

– Мы прыкладзём усе намаганнi, зробiм yсё ад нас залежнае, каб вы адчулi сябе y нас, як дома. Мы нiкога не пакiнем без увагi i дапаможам у вашай бядзе. Нiхто з дзецьмi не застанецца без даху над галавой. І можаце не клапацiцца пра ежу i рэчы першаснай неабходнасцi – гэтага вам бракаваць не будзе. Падзелiмся yсiм, што маем.

– Ды дзякуем, – расчулена прамовiла адна з жанчын, якая, хоць i была яшчэ не y гадах, але yжо з сiвiзной y валасах – смутным адбiткам цяжкасцей, што выпалi на яе долю.

– Цi можам мы яшчэ што зрабiць для вас? Можа б вы яшчэ чаго хацелi?

– Калi мы чаго i жадаем – дык гэта як найхутчэй вярнуцца да родных хат i каб супакой нарэшце запанаваy на нашай зямлi. Ды каб сыны нашыя, браты ды мужы былi дома з намi, а не…, – бядачка ледзьве стрымалася, каб не пусцiць слязiну, а словы балючым камком захраслi y горле.

– Прабачце, як вас завуць?

– Стэфанiя.

– Загляне сонца i y ваша аконца, – супакоiла Мiлана. – Будзе i y вашым краю шчасце.

– Вельмi б хацелася як мага хутчэй наблiзiць той час. Мы yсе ведаем гiсторыю, як вы дапамаглi каралеyству Сварга. І вельмi просiм вас, каб вы зрабiлi тое самае i для нашага каралеyства.

– Мы зробiм з братам усё ад нас залежнае. Але трэба разумець, што гэта yсё можа быць здзейснена толькi агульнымi намаганнямi.

– Кожны з нас, i юны, i стары, i мужчыны, а як трэба, то i жанчыны, устануць плячо да пляча i пойдуць за вамi. Толькi павядзiце нас, – рашуча адказала жанчына, i вочы яе адразу ж запалалi прагай да барацьбы, i толькi адзiн яе позiрк не пакiдаy нi кроплi сумневу y яе словах.

– Мы можам вас запэyнiць, што не пакiнем вас сам-насам з бядой, – запэyнiy Янка. – Нам бы толькi больш iнфармацыi, з кiм мы маем справу. Менавiта таму мы i хацелi з вамi спаткацца.