Рыцар Янка і каралеўна Мілана. Агонь і лёд

За ёй пацягнула мацi, якой дасталася падобная. Мужчыны y гэтым не yдзельнiчалi – яны yважалi тое за дзявочыя забавы. А Мiлана з задавальненнем i нават з вялiкай цiкаyнасцю далучылася. І з хваляваннем няспешна дастала насычана залацiстую саломiну з коласам, поyным зярнятаy.

– Вого! – нават усклiкнула бабця.

– Што? – прамовiлi адначасова Мiлана з Янкам, якiх здзiвiла такая бурная рэакцыя.

– Заможнага жанiха сабе адхопiш!

Тут хлопец не вытрымаy i засмяяyся, пахлопаyшы сястру па плячы.

– Смейся.

На меншае я нават i не разлiчвала, – не паддалася юная прыгажуня, ведаючы сабе цану.

За такой непахiснасцю разгубiyся yжо хутчэй сам Янка. Але потым, ацанiyшы пачуццё гумару Мiланы, якая так лёгка асадзiла брата, засмяялiся yжо i yсе.

Калядоyшчыкi

Раство атрымалася на славу, нават ноч была такая шчодрая на снег, што зранку немагчыма было выйсцi з хаты. Намяло так, што мужчынам спатрэбiлася ледзьве не добрая гадзiна, каб хоць з большага разгрэбцi.

Затое дзецям была пацеха – снежныя бабы вырасталi амаль у кожным двары.

– Гэта вам не y вашым горадзе, што растае хутчэй, чым далятае да зямлi, – пажартаваy дзед.

І тут цалкам меy рацыю, зiмой вёска на снег заyсёды больш багатая.

Пакуль мужчыны прыбiралi y двары, жанчыны гатавалi сняданак. Дзякуй, па багатай вячэры гэта было няцяжка. Пакуль Янка з Мiланай снедалi, праз акно было вiдаць, як мясцовая дзятва, хто з санкамi, хто на лыжах, кiруюцца y бок школы – там быy прасторны двор, а побач з iм горка.

Далучалiся да iх i дзецi, што прыехалi да сваiх родных у вёску, зрэшты, дзеля гэтага з цеснага горада i вырвалiся. Гледзячы, з якiм задорам yсе павысыпалi на вулiцу, закарцела i нашым падлеткам. Пахапалi лядзянкi – i гайда за снежнымi забавамi!

Бялюткая пушыстая паверхня горкi яшчэ не была yезджанай, таму снег вылятаy з-пад санак i дошак, нiбы пырскi на вадаспадзе бурлiвай горнай ракi, што прыводзiла дзятву y неапiсальнае захапленне.

А месцамi парабiлi на спуску яшчэ i невялiчкiя трамплiны, на якiх з вокрыкамi падскоквалi i нават трошкi праляталi, уяyляючы сябе праyдзiвымi майстрамi экстрэмальнага спорту.

Вось каб яшчэ i пад’ёмнiк на гару быy… Па пэyным часе яны нават трохi стамiлiся i прыселi перадыхнуць. Тут яны заyважылi, што на пляцоyцы дзецi пачалi ляпiць снежную крэпасць. Янка заyважыy сярод iх i некалькi сваiх сяброy i пажадаy разам з сястрой далучыцца да будаyнiцтва.