Рыцар Янка і каралеўна Мілана. Таямнічае каралеўства

– А якое гэта каралеyства? – перапынiла яго Мiлана.

– Вядома ж, каралеyства Сварга! – з гонарам азваyся Вуж.

– А хто гэта? – запыталася Мiлана.

– Ды нiхто. Папросту так каралеyства называецца. Як жа вы тут вандруеце, калi нават не ведаеце, дзе вы?

– Ды мы выпадкова сюды трапiлi, – адказаy Янка.

– Заблукалi, цi што?

– Можна i гэтак мовiць.

– Во, у нядобры ж час вы сюды трапiлi, – з сумам уздыхнуy Вуж.

– Што так?

– Ды яшчэ гадоy колькi таму тут было адно з самых квiтнеючых каралеyстваy, а цяпер… – i Вуж зноyку yздыхнуy.

– А што з iм здарылася?

– Як, вы не ведаеце?

– Не, адкуль? Мы yпершыню тут.

– Пэyна, вы з надта далёкага каралеyства, – прамовiy Вуж.

– О, гэта так! – пацвердзiy Янка.

– Яшчэ не гэтак даyно, недзе гадоy дваццаць таму, гэтымi землямi кiраваy мудры i добры кароль. І yсе яго любiлi i шанавалi, бо ён клапацiyся пра сваё каралеyства, як нiхто iншы. Усяго сябе аддаваy дзеля дабрабыту гэтай зямлi, i дбаy, каб кожны ягоны насельнiк жыy добра.

Але невядома, скуль i як з’явiyся чорны вядзьмак Волх. Нiхто не ведае, адкуль ён прыйшоy, некаторыя кажуць, што з самога Лукамор’я. Яму yдалося выклiкаць давер у нашых жыхароy, а потым ён падлабунiyся i да караля. Волх зачараваy яго сваiм штукарствам, а калi налучыyся момант – атруцiy, а yсiм сказаy, што гэта нехта з каралеyскай аховы yчынiy. І паабяцаy усiм разабрацца з гэтым. Ды так незаyважна для yсiх i замацаваyся на стальцы.

– А што ж каралеyская ахова?

– А што ахова? Народ паверыy новаму каралю, якi ашуканствам захапiy уладу.

А ахова, разумеючы, што yсе падазрэннi на iх, хутка разбеглася.

– Яны што, збаялiся?

– Не ведаю. Мо хто i спалохаyся, а можа, хто i расчараваyся y жыхарах каралеyства за тое, што яны паверылi y ману, ды з той крыyды i сышлi. Пра што тут казаць, калi сышоy нават улюбёны волат караля – Вярнiгара. Ён мог горы руйнаваць, падымаць i кiдаць вялiзныя камянi. Гэта быy наймагутнейшы волат…

– Уражвае!

– Так, моцы ён надзвычайнай.

– І што, ён так i не пажадаy вярнуцца?

– Не. Нават калi жыхары i самi yжо зразумелi, кiм ёсць гэты чорны вядзьмак, i пайшлi да Вярнiгары прасiць, каб той дапамог пазбавiцца ад Волха, ён не стаy з iмi i размаyляць, а толькi сышоy невядома куды.

– А чаму, пане, вы кажаце, што Волх – чорны вядзьмак? Ён што, насамрэч нейкi чарадзей?

– Мажлiва, i не самы магутны, але дакладна надзвычай хiтры i падступны.