Рыцар Янка і каралеўна Мілана. Таямнічае каралеўства

Праходзячы каля Янкi, ён правёy рукой па яго галаве i паляпаy па плячы.

– Вой, добрая ж у вас гарбата! – пахвалiла мацi сваю свякроyку. – Ды з гэткiмi смачнымi блiнамi! М-м-м, – пахiтала яна галавой, атрымлiваючы асалоду. – Тое, што трэба з дарогi.

– На здароyе. Пазней вам нечага больш уежнага насмажу, можа, бульбы з салам i яйкамi цi з грыбамi.

– У мяне yжо слiнкi пацяклi, – сказаy тата. – Як уявiш водар тваёй смажанкi, дык адразу апетыт разгараецца.

– Гэта вам не y вашым горадзе! Харчуецеся немаведама чым.

Вунь як схуднелi. Ну нiчога, я тут за вас вазьмуся, неyзабаве y мяне да людзей станеце падобныя! – жартавала бабуля.

Усе пад’елi, падзякавалi бабулi за смачны пачастунак i сталi раскладваць свае рэчы па пакоях.

Янка, праходзячы паyз камору, паглядзеy уважлiва на дзверы, нiбы iмкнуyся знайсцi хоць нейкую шчылiну. Што ж такое y ёй? Чаму дзед яе гэтак старанна замкнуy?

– Слухай, Мiлана, – цiха звярнуyся да сястры. – А ты хоць раз бачыла, што там?

– Дзе?

– У каморы.

– Не, – матлянула яна галавой.

 – Ды i навошта? Напэyна, рознае халусце. Што там можа быць цiкавага?

– Але чаму тады дзед заyжды яе замыкае?

– Мо яму там i ёсць што каштоyнае, але мне yсё адно.

– Ат, – махнуy рукой Янка, разумеючы, што яе гэта не цiкавiць.

Рыбалка. Таямнiчы падарунак. Аповед пра продкаy

Наступнага дня дзед з Янкам вырашылi парыбачыць. Дзеду карцела выпрабаваць новую вуду, i ён пабудзiy унука.

– Ну што, рыбак, не перадумаy? – жартам запытаyся дзядуля.

– Не, мы ж дамовiлiся.

– Слушна. Ранкам рыба сама лепей бярэцца, прынамсi y нас. Так што yставай, хутка снедай i хадзем.

– А Мiлану не будзем будзiць?

– Ды не, хай спiць. Прагне сёння з сяброyкамi сустрэцца, даyно не бачылiся.

– Ага, пахвалiцца, – усмiхнуyся Янка.

– Мо i так. Чаму б i не пахвалiцца, як ёсць чым? Яна y вас ужо як каралеyна. Ды яшчэ з гэтай каронай!..

– Дыядэмай, – выправiy унук.

– Хай сабе i так, я y гэтым не знаюся.

– Я, прызнацца, гэтаксама. Каб не сказалi, мо i не ведаy бы.

– Так. Наш мужчынскi клопат – ваяваць, працаваць ды баранiць кволых i жанчын. А красавацца – гэта yжо iх прывiлей. Ды i няхай, калi ёсць чым. Галоyнае, каб пры гэтым яшчэ на нас ды на гаспадарку не забывалiся. А там хай сябе цешацца, калi iм даспадобы.

Янка yсмiхнуyся з дзедавых разважанняy.

– Ну, унучак, мыйся, снедай ды выходзiм. Рыба цяпер таксама будзе снедаць, тут мы яе i падловiм.

Хлопец вомiгам быy гатовы, не мiнула i пяцi хвiлiн.