Рыцар Янка і каралеўна Мілана. Каралеўству патрэбны героi

 – Я ж за гэтымi размовамi зусiм забыyся пра галоyнае! Вы ж з дарогi, стамiлiся ж, вiдаць, то не будзеце супраць, каб падмацавацца?

– Шчыра кажучы, ёсць такое. Шлях, i сапраyды, быy вельмi доyгiм i цяжкiм. За гэты час усё так пазарастала i змянiлася…

– Маеце рацыю, змянiлася шмат чаго, – задуменна працягнуy Пугач i тут жа страпянуyся: – Але ж, як кажуць, вайна вайной, а абед… учасна!

– Так, – усмiхнуyся Янка. – Прыйшлi вестачкi, што хочацца естачкi.

– Давайце, госцейкi даражэнькiя, праходзьце, рассаджвайцеся, я хутка.

У мяне yжо амаль усё гатова, гэтым разам я падрыхтаваyся загадзя.

Яны распранулiся, памылi рукi перад ежай i yтульна паселi. А гаспадар замiтусiyся i пачаy хутка накрываць на стол, на якiм ужо прадбачлiва штосьцi было. Хутка пачалi з’яyляцца смажаная бульба з грыбочкамi, ды не простымi, а маладымi лiсiчкамi. А да яе i верашчака – гэта мясныя свiныя рабрынкi, абсмажаныя з дробна нарэзанай цыбуляй, а потым стушаныя y хлебным квасе y чыгунку. Да гэтага птах падаy свежую зелянiну i агароднiну, яшчэ гарачы закiсны чорны хлеб, выпечаны y печы.

Нават ад аднаго паху, каб i зусiм не хацеy есцi, прачнуyся б апетыт.

Пугач заyважыy бляск у iх вачах i моyчкi заyсмiхаyся.

– Частуйцеся, – запрасiy ён. – Спадзяюся, вам спадабаецца.

Ад такога багацця страy вочы разбягалiся, ды яшчэ i на галодны страyнiк.

– Жартуеце?! Каб такое i не было даспадобы?

І яны накiнулiся на ежу.

– М-м-м, – смакуючы, працягла прамовiy Янка. – Якая ж смаката! Пальчыкi аблiжаш.

– Дзякуй, мяне вельмi цешыць, што вам дагадзiy.

– Яшчэ i як! – пацвердзiла Мiлана. – Нашы бацькi, асаблiва бабуля, таксама добра гатуюць, але такiх страy каштаваць, прызнаюся, мне яшчэ не даводзiлася. Трэба абавязкова папрасiць у вас рэцэпт.

– Юная панi яшчэ i гатуе?! – прыемна здзiвiyся Пугач.

– Не так шыкоyна, – сцiпла прамовiла дзяyчына. – Але ж дапамагаць мацi пры гатаваннi люблю.

– Гэта вельмi пахвальна. Дапамагаць бацькам – добрая справа. А рэцэптамi, вядома ж, падзялюся. Гэта кухня нашага народа, яму трэба падзякаваць.

Я толькi прыгатаваy, – вiдавочна сцiпла паводзiy сябе Пугач, як i належыць выхаванай асобе.

– Затое як пышна! – iзноy пахвалiлi яго юнакi. – Так выдатна ды смачна прыгатаваць таксама трэба yмець, не кожны здолее.

– Дзякуй, мае добрыя. Імкнуyся як найлепей, з душой.

Але найбольшай падзякай для гаспадара было бачыць, з якiм задавальненнем i апетытам госцi yмiналi yсе стравы. І было зразумелым, што яны i насамрэч прыйшлiся да густу.