Рыцар Янка і каралеўна Мілана. Каралеўству патрэбны героi

І былi там i магутны Цмок, i дужы волат, i гарэзлiвыя гарцукi.

– Гэта што? – здзiyлена спыталася Мiлана, не даючы веры сваiм вачам. – Кнiга пра нас?

– Так, – адказаy Пугач, развёyшы крыламi.

Там была гiсторыя з таго часу, як юнакi з’явiлiся y каралеyстве. Не было толькi аповеду пра тое, якiм чынам яны тут апынулiся ды пра дзiвоснае дрэва. А так усё – i iх вандроyка за яйкам Цмока праз Паганае Балота i Чорны Лес, i вызваленне мужных рыцараy з вязнiцы, i yсе бiтвы. А якiм жа прыгожым здавалася афармленне: каляровыя малюнкi аздаблялi старонкi, бы yзятыя былi з лепшых сярэднявечных рыцарскiх раманаy.

Ад гэтага лiтаральна дух захоплiвала.

– Так неспадзявана… – разгублена прамовiy збянтэжаны Ян. – Папраyдзе, я вельмi крануты.

– Мы рабiлi тое, што падказвала нам сэрца, – падтрымала сястра. – І нават не разлiчвалi на такую пашану.

– Але ж менавiта так i паводзяцца сапраyдныя героi – моyчкi робяць учынкi, вартыя павагi, пры тым нiчога не чакаючы наyзамен. Робяць па сумленнi i па клiчы сэрца.

– Але ж пiсаць пра тое цэлую кнiгу… – не пераставаy дзiвiцца хлопец.

– Вы дапамаглi нам выратаваць каралеyства i yспомнiць, хто мы ёсць! Вы абудзiлi наш гонар i даравалi шанец на новае жыццё! Безумоyна, вы вартыя таго, каб на вякi быць упiсанымi y нашу гiсторыю. Гiсторыю, якую павiнен ведаць кожны, каму дарагая яго зямля, дзе ён узрос, гiсторыя яго радзiмы. Бо без любовi да гiсторыi свайго краю няма y цябе i радзiмы. І той, хто не ведае i не шануе сваёй гiсторыi, павiнен асцерагацца за сваю будучыню, бо жыць i служыць тады яму, як валачашчаму сабаку, пад панаваннем i прыгнётам iншых.

Бо хто ты ёсць без гiсторыi? Нiхто! Сухая i нiкому не патрэбная травiнка пасярод голага поля.

– Сапраyды, спадар Пугач, гэта мудрыя словы! Як ёсць мудрыя! – натхнёныя такой прамовай, пагадзiлiся Янка з Мiланай.

І яны хоць зараз былi гатовыя рынуцца на новыя подзвiгi, прайсцi праз усе цяжкасцi i перашкоды, што выпалi на iх лёс у мiнулы раз, i зведаць новыя, нi на што не зважаючы.

– І вось што я вам скажу, мае даражэнькiя, – звярнуyся да iх птах, падышоyшы блiжэй i паклаyшы свае крылы iм на плечы.

 – Я нават нi на хвiлiну не сумняваюся, што i зараз вы спраyдзiце нашыя чаканнi, учынiце яшчэ нямала новых вартых подзвiгаy, каб i яны былi yпiсаныя y гiсторыю, каб пра iх пераказвалi адзiн аднаму, а тыя, хто змагаyся i ваяваy разам з вамi плячо y плячо, ганарылiся, што былi побач з вамi. Шчыра вам кажу, сябры мае, я веру y вас. Больш за тое, народ верыць i чакае.