Зграя

– Што значыць – наглядальнiк?

– Я не yмешваюся i сачу, каб гiсторыя iшла так, як выбiраюць людзi. Без прымусаy, пагроз i iншага.

– А калi яны грошы даюць – гэта не прымус?

– Не, канечне. У цябе ж свабодная воля – браць iх цi не.

– А якое ты маеш дачыненне да гiсторыi? Табе таксама некалi расказалi пра ваyкоy?

– Не, нiхто мне нiчога не расказваy. І не ведаю, чаму я звязаны з вамi. Ёсць апавядальнiкi – такiя, як ты. Яны расказваюць гiсторыю. А ёсць я – чалавек, якi з дзяцiнства бачыць у сне iншых людзей i ваyкоy.

Я да дваццацi гадоy не мог зразумець, чаму iншым кожную ноч сняцца розныя сны, а мне заyсёды аднолькавыя. Мацi таскала мяне i да псiхолага, i да псiхiятра, i да неyрапатолага, пакуль я не паразумнеy i сказаy, што незвычайныя сны скончылiся.

– Дык табе сняцца ваyкi?

– І ваyкi, i апавядальнiкi. Можа, я б нiколi не зразумеy сваё прызначэнне, каб не сустрэy аднаго з апавядальнiкаy у рэчаiснасцi. А потым пазнаёмiyся з троiцай.

Пры yпамiнаннi аб iх па целе Максiма прабеглi мурашы.

– Хто яны?

– Цяжка сказаць. Упэyнены y адным – яны не людзi. Для сябе я называю iх паляyнiчымi на гiсторыi.

– Ты iх не баiшся?

– Не. Яны намагалiся страшыць, ды я дзедаву дубальтоyку дастаy i yсё. З таго часу троiца мяне пазбягае.

– Лiчыш яны спужалiся? Мая дзяyчына…

Максiм змоyк. Ён назваy Насту сваёй дзяyчынай. І зразумеy: увесь час, што яны не жылi разам, працягваy так лiчыць. Гэта адкрыццё цунамi накрыла яго i хлопец заплакаy. Гора, насычанае чорнае гора затапiла пачуццi.

Фiлiп не кiнуyся суцяшаць, сядзеy i чакаy.

– Прабач. Я…

– Не хвалюйся. Я ведаю што значыць губляць блiзкiх людзей. У сне я бачыy, што твая Наста зрабiла з белабрысым.

– На iм жа нават драпiны не засталося… Няyжо дубальтоyка iх спужае?

– Галоyнае, не як цi чым ты яго ранiш, а хто гэта робiць. Памiж намi – троiцай, мной i табой ёсць сувязь.

– Значыцца, я паранiy белабрысага, калi выпiхнуy яго з вакна?

– Упэyнены y гэтым.

– Тады наступным разам я заб’ю яго.

– Наyрад цi ты яго пабачыш.

Павер, яны баяцца цябе не менш, чым ты iх.

– Раскажы мне пра ваyкоy i воyчыя сны.

– У свой час. Спачатку паслухай iншую гiсторыю.

Гiсторыя пра апавядальнiка

Хлопчык, назавем яго Іван, жыy у Беларусi на пачатку мiнулага стагоддзя. У тыя часы, калi дзяржава чамусьцi вырашыла, што чалавек можа пражыць без ежы. А таму сiлай забiрала yсё да апошняй бульбiны. Ды й зямля y тых мясцiнах была дрэнная – нiчога карыснага не расло на ёй.