Зграя

Прайшоy праз увесь лес ад паyднёвай мяжы да горада i нiчога не знайшоy.

Сход у гэты перыяд году мог адзначаць альбо перадзел паляyнiчых надзелаy, альбо што яго выганяюць са зграi. Таму воyк вырашыy прыйсцi апошнiм, сесцi як мага далей i не вытыркацца. А калi яго сапраyды захочуць прагнаць, ён хутка збяжыць.

“Няyжо гэта з-за таго, што y апошнi раз збяжаy ад павiннасцi?”, – гадаy Гаyл. За сваё жыццё ён усяго сем цi восем раз пагаджаyся yдзельнiчаць у нейкiх справах зграi. Спрабаваy паляваць разам з усiмi, але толькi перашкаджаy усiм.

Будаваy фермы ды хаты, але праз гадзiну працы зморана валiyся на зямлю.

Нават ахоyнiк межаy з яго выйшаy дрэнны. Было так сумна, што замест таго, каб сачыць за варожым лесам i слухаць, ён завальваyся спаць. Аднойчы яго злавiлi на гэтым i пагрызлi. Той раз стаy апошнiм. Ён паабяцаy самому сабе, што больш нiколi не будзе працаваць са зграяй. Лепш галадаць i жыць пад небам, чым цярпець пабоi ад сваiх жа.

Былi y яго i iншыя правiны – паляванне на чужой тэрыторыi, адмова ад удзелу y сходах, крадзеж ежы.

Нiхто y зграi не любiy Гаyла. Мiнулым летам Аyчылак нават падымаy пытанне аб яго выгнаннi – помсцiy за сцягнуты кавалак мяса. На шчасце, нiхто яго не падтрымаy. І не дзiва – праганяць свайго, хай i такога дурнога ваyка, значыцца прысудзiць яго на смерць.

“Калi yспомнiць, то мiнулым разам я адмовiyся збiраць дровы y лесе. Наyрад цi за гэта мяне прагоняць. Падчас палявання мяне нiхто не лавiy, дый не краy я нiчога. А таму… Не ведаю, з-за чаго yсiх збiраюць.

Хiба толькi гэта звязана з чуткамi пра белых ваyкоy”.

Адзiнец чакаy каля горада да самага пачатку. А калi здалёк пабачыy, што да ваyкоy выйшлi Грык з Аyкам, стаy прабiрацца блiжэй.

2.

Макс прачнуyся з галаyным болем i дрэнным настроем. Пайшоy на кухню, адкрыy лядоyню i мацюкнуyся – засталося адно яйцо i алей. Глянуy на вулiцу, дзе трэцi дзень запар палiла сонца i уздыхнуy. На небе не было нiводнай хмары, а значыць у кватэры цэлы дзень будзе стаяць спякота.

А цяпер трэба было iсцi y краму.

“Цiкава, чаму y яе было мокрае адзенне, калi дажджу з аyторка не было?” – праскочыла y галаве Макса думка пра дзяoxsye з кавярнi. Ад нечаканасцi ён застыy у адной шкарпэтке. “У каго гэта была адзежа мокрая? А… Цёмнаскурая незнаёмка з недарэчнай гiсторыяй пра ваyкоy. Нядзiва, што яны мне ноччу снiлiся. Аyкi, Грыкi…”.

Узнiклыя вобразы у галаве хлопца былi такiмi выразнымi i яркiмi, быццам ён у кiно yчора схадзiy.