…І прыдбаў гэты дом

Адчуваy, што тое, што памiж iмi адбывалася, няправiльна. Ён намагаyся яе забыць – не выйшла.

Бацька падняyся з кукiшак, падняy на ногi за плечы Раю, абняy яе i пацалаваy.

– Калi хочаш, я зараз жа yцяку ад Зiмоyскага да цябе, – абпалiла яго шчаку шэптам дзяyчына.

Ён не адказаy. Тулiy да сябе, цалаваy яе шыю y залатых мяккiх завiтках.

Адмыслова бацька не шукаy з Раяй сустрэч, не прызначаy спатканняy, хутчэй пазбягаy. Яна сама прыходзiла да яго. Начамi. Стукалася y акно пакоя, дзе той спаy, дакладней, драпала пазногцямi шкло, каб не пабудзiць бацькоy i малодшую сястру-школьнiцу.

Вокны хаты былi размешчаны блiзка ад зямлi. Каб трапiць з вулiцы y памяшканне (пры yмове, што вокны будуць адчынены), патрабавалася адно высока падняць нагу i перакрочыць праз падаконнiк. Пакой, якi займаy бацька, выходзiy вокнамi y сад i глядзеy на дарогу праз штакетнiк плота, iншыя два пакоi i кухня пазiралi на двор. Сабакi, якi б забрахаy, дзед Іван з бабай Марусяй нiколi не трымалi. Баба Маруся на дух не выносiла так званых хатнiх жывёлiн, асаблiва сабак i кошак. Такiм чынам Рая нiкога не непакоiла, прыходзячы да бацькi. Незаyважанай з’яyлялася, незаyважанай i сыходзiла. Ён нiколi не пытаyся, чаго ёй каштавалi гэтыя спатканнi з iм, як тлумачыла мужу свае адлучкi, на каго пакiдала дзiця. Нават не задумваyся. Прыходзiла – i добра. Не прыходзiла – таксама нiчога страшнага. Хутчэй за yсё, проста шкадаваy яе, не кахаy. Рая, наадварот, напэyна, адчувала сябе шчаслiвай, наталяючыся каханнем хоць похапкам, хоць невялiчкiмi прыгаршчамi, нягледзячы на тое, што пасля трэба бегчы назад да нялюбага мужа, i марыла аб тым, каб прачнуцца ранiцай з маiм бацькам разам хаця б аднойчы. Ён жа не адштурхнуy яе, не прагнаy, не забаранiy бачыцца. Яна не напамiнала яму пра тое, што кiне Зiмоyскага адразу як бацька захоча. Ведала: не захоча. Ведала: не кiне. Бацька таксама не yспамiнаy Раiн парыy пад старым мостам. Ён увогуле нi пра што не думаy i не хацеy думаць. Уладкаваyся на працу y брыгаду электрарамонтнiкаy (яна займалася заменай старых драyляных слупоy, па якiх цягнулiся правады электраперадачы, на бетонныя, дэмантажом мясцовай электрасеткi i мантажом высакавольтнай лiнii электраперадач з падключэннем да Маладзечанскай сiстэмы электразабеспячэння), каб не так часта бываць дома, як было б, калi б вярнуyся на цагельню, дзе працаваy перад тым, як пайсцi y войска, да таго ж на цагельню з будбрыгады перайшоy Зiмоyскi.