…І прыдбаў гэты дом

Трое яе спадарожнiкаy бацьку не палохалi, наадварот, радавалi. Ён жыy цяпер у Казахстане, а выпадку пазнаёмiцца, тым больш пасябраваць з карэннымi насельнiкамi краiны да сённяшняга дня не выпадала. Гэта шанец наладзiць прыватныя мiжнацыянальныя адносiны.

– І дзе тая прырода? – расплыyся ва yсмешцы бацька.

– Зусiм блiзенька, – усмiхнулася дзяyчына яму y адказ. – Рухайся за намi, не пашкадуеш, – абяцала цi не рай. Зноy рай? Бацька спадзяваyся, што дзяyчына мела не райскае iмя. Адной яму yжо хапiла.

Яна назвалася Зарынай.

І бацька з палёгкай уздыхнуy.

Ранiцай яго знайшоy вартаyнiк будоyлi новай высоткi y бетоннай трубе. У адных трусах, майцы i шкарпэтках бацька ляжаy нерухома, нiбы труп, за якi вартаyнiк – сталых гадоy, але яшчэ не стары мужчына – яго i палiчыy. Ён аж падскочыy, спалохаyшыся, калi бацька прабубнiy, што змерз. Вартаyнiк перажагнаyся, выцягнуy бацьку з трубы i завалок у сваю бытоyку, дзе раскатурхаy i напаiy гарбатай. З апрытомненнем з’явiyся i нясцерпны боль у галаве. У чэрап, здавалася, малацiлi, не шкадуючы высiлкаy, нiбы y званы, кувадламi.

Бацька не ведаy, дзе ён, i не памятаy, як трапiy у трубу. Па логiцы, было зразумела, што яго апаiлi i абрабавалi. Ён успомнiy Зарыну i таго казаха, якi з iм загаварыy. Зарына называла яго Агайдарам. І гэта yсё. Бацька разумеy, што ён з iмi некуды паехаy цi пайшоy, але нiчога не памятаy. І як нi намагаyся, як нi напружваyся прымусiць памяць працаваць – не атрымлiвалася. Каб падкруцiць гайку якiм слясарным ключом – гэта калi ласка. Памяць жа – рэч складаная i далiкатная. Ёй так проста гайкi не падкруцiш, калi яна дала збой.

Упэyнены, што на памяць спадзявацца няварта, бацька папрасiy вартаyнiка патэлефанаваць дзядзьку Жэню i прадыктаваy нумар яго хатняга тэлефона. Дзядзька Жэня неyзабаве прыехаy за пляменнiкам на машыне, аддзячыy вартаyнiка трохлiтровым слоiкам пiва i паехаy у гараж. Дамоy не павёз, каб не турбаваць i не хваляваць жонку.

Кораценька бацька распавёy дзядзьку пра свае прыгоды, пагадзiyся з тым, што вiнаваты сам, i паабяцаy разабрацца з рабаyнiкамi, бо дзядзька yжо прапаноyваy дапамогу i сваю, i мiлiцыю падключыць.

Ну сам дык сам. Бацька заyсёды yсе свае праблемы вырашаy самастойна. Як Чак Норыс, пра якога, зразумела, у той час нiхто ведаць не ведаy.

Адмыслова ён не шукаy Зарыну i Агайдара, але часта задумваyся, што з iмi зробiць, калi знойдзе. Не y мiлiцыю ж павалачэ. А вось яны могуць кiнуць на бацьку заяву, калi той iх адлупцуе, i пасадзяць за мiлую душу.