…І прыдбаў гэты дом

Чамусьцi y гэтым бацька не сумняваyся. Тым не менш прыходзiy па выходных да рэстарана, прагульваyся каля дзвярэй хвiлiн пятнаццаць, але yнутр не заходзiy, курыy i сыходзiy.

Толькi пад Новы год, i тое выпадкова, ён сутыкнуyся нос да носа з Зарынай у грамадскiм транспарце. Вяртаyся з працы маршрутным аyтобусам i стаяy каля акна, калi на адным з прыпынкаy пасажырскай хваляй да яго грудзей вынесла дзяyчыну, прыцiснула, а выхад спрэсавала. Зарына апынулася y пастцы, якая схапiла яе i трымала мёртвай хваткай. Дзяyчына адразу пазнала бацьку, убачыy па яе вачах, аднак не спалохалася, а калi спалохалася, то на iмгненне.

Адчайна, куражлiва засмяялася яму y твар. Бацька раптам узяy i пацалаваy яе y вусны, што крыyлялiся насупраць ягоных губ. Яны былi халоднымi з марозу i салодкiмi, як марожанае.

– Дурак! – прашаптала яна пасля.

Яны не размаyлялi i больш не цалавалiся. Зарына лiхаманкава шукала выйсце з пасткi. Бацька бачыy гэта зноy жа па яе вачах. Яны yвесь час бегалi, быццам вавёркi: шмыг у адзiн бок, шмыг – у другi, уверх, унiз.

Спадзявалася, мабыць, больш за yсё, што яе вынесе з аyтобуса гэтак жа, як занесла. Але бацька сачыy за кожным яе рухам, i проста так ёй не yцячы ад яго.

Нарэшце Зарына дачакалася патрэбнай хвалi. Яна падхапiла б дзяyчыну нават у тым выпадку, калi б тая супрацiyлялася. Зарына пераможлiва азiрнулася на бацьку, але той таксама трапiy у паток, што выкульваyся з аyтобуса.

Яна пабегла, як толькi кранулася нагамi заснежанай зямлi, ды высокiя абцасы зiмовых ботаy перашкаджалi.

Бацька лёгка дагнаy дзяyчыну, схапiy за пухнаты каyнер прыталенага футэрка. Лiхтары i вочы людзей, што праходзiлi мiма, памылкова прымалi iх за закаханую пару.

– Дзе ён?

– Хто?

– Ты ведаеш, хто!

– Не ведаю я нiчога! Пусцi! Ты робiш мне балюча!

– Яшчэ не тое будзе.

– Я закрычу! Паклiчу мiлiцыянтаy!

– Крычы. Раскажаш iм, як абрабавалi мяне i кiнулi памiраць.

– Ты нiчога не дакажаш!

– А ты правер.

– Мне павераць больш.

– Добра.

Тады хадзем проста зараз у мiлiцыю.

– Нiкуды я з табой не пайду!

– Ты ж так iрвалася туды. Ужо не хочаш?

– Я перадумала.

– Што так?

– Ды хто ты такi, каб указваць мне?!

– Нiхто.

– Тады пусцi i гуляй, Вася, пакуль цэлы!

– Ты мне пагражаеш?

– Папярэджваю.

– Агайдара нацкуеш на мяне?

– Ты не разумееш!

– Што я павiнен зразумець?

– Што ты хочаш ад мяне?

– Адвядзi да Агайдара.

– Гэта дрэнная iдэя.

– Не, генiяльная.