…І прыдбаў гэты дом

У мяне на марозе заyсёды yзнiкаюць генiяльныя iдэi.

– Яму не спадабаецца.

– Мне пляваць. Я за справядлiвасць.

– У кожнага яна свая. Лоха абуць таксама справядлiва для некага.

– Для цябе? Цi для Агайдара?

– Ты яму нiчога не зробiш.

– Паглядзiм.

– Тут i глядзець няма чаго.

– Тады я цябе заб’ю.

– Цябе пасадзяць.

– А цябе закапаюць. Каму з нас будзе лепей?

– Ты не здатны на злачынства, фраер.

– Гэта яшчэ чаму?

– Вочы добрыя.

– Памыляешся.

– Наадварот, разбiраюся y людзях.

Так што пусцi i адчальвай! Лiчы, што табе пашанцавала не сустрэцца другi раз з Агайдарам.

Бацька нiколi не бiy жанчын. Удар, якi ён нанёс Зарыне кулаком у жывот, быy першым у ягоным жыццi. Ён не бачыy iншага выйсця. Зарына павалiлася y сумёт, схапiyшыся за жывот рукамi. Яе твар перакрывiла сутарга болю. Вочы зашклiла здзiyленнем, як шыбы марозам.

– Падымайся! – пацягнуy бацька дзяyчыну за каyнер.

Яна паслухмяна yстала на ногi.

– Грошы ёсць? – запытала раптам.

– З якой мэтай цiкавiшся? – адказаy пытаннем на пытанне бацька.

– Таксоyку трэба лавiць, – памуляла вуснамi Зарына, – каб даехаць да Паyночна-Заходняга, – дадала.

– Не перажывай, – прамовiy бацька. – У мяне грошы ёсць заyсёды.

– Шкада, – сумна адгукнулася Зарына.

Бацька нiчога больш не сказаy, узяy дзяyчыну за руку, разам з ёй выйшаy да праезджай часткi, спынiyся на крайку тратуара i загадаy галасаваць. Зарына выцягнула руку, адтапырыyшы вялiкi палец, каб спынiць машыну.

Неyзабаве каля iх прытармазiла жоyтая «Волга» з чашачкамi на даху, i яны селi y салон на задняе сядзенне. Зарына назвала кiроyцу адрас i адвярнулася да акна. Бацька yзяy яе руку i прасунуy пад сваю, для надзейнасцi. Зарына павярнула твар да яго, узнагародзiла недарэчнай усмешкай i зноy утаропiлася y акно.

У Паyночна-Заходнiм бацьку раней бываць не даводзiлася. Ён ведаy, што там на ФАПе працавала цётка Груня, i yсё на гэтым. Пройдуць гады, i яму прыйдзецца вазiць мяне, хворага трохлетку, у Паyночна-Заходнi, дзе размешчаны абласны тубдыспансер, глытаць таблеткi, што лекавалi ад палачкi Коха, якую знойдуць у маiм маленькiм рахiцiчным цельцы.

Таблеткi тыя выдавалiся пад асабiсты бацькаy подпiс. Я буду абавязаны пiць iх у памяшканнi тубдыспансера, i, пакуль не праглыну, нас не выпусцяць. Затое пасля атрымаю y пачастунак вiтамiнку – маленечкi жоyценькi салодка-кiслы кругляшок.