…І прыдбаў гэты дом

Медсястра, што будзе выдаваць таблеткi, прыкiпiць да мяне сэрцам (нашыя з бацькам паездкi y тубдыспансер расцягнуцца на паyгода па два разы на тыдзень), пашкадуе, што бацька жанаты, усур’ёз цi жартам папросiць пакiнуць мяне ёй, бо я такi прыгожы, паслухмяны, разумны, з вялiкiмi сiнiмi разумнымi вачыма i доyгiмi, як у дзяyчынкi, павейкамi… Вочы пасля, быццам хамелеоны, зменяць сiнь валошак на колеры джунгляy i мяча, якiя памiж сабой наладзяць спаборнiцтва за месца пад сонцам i з пераменным поспехам, у прыватнасцi ад настрою, кожны паасобку адсвяткуе перамогу, пакуль iм не здрадзiць зрок.

Тады яны паблякнуць i назаyжды згубяць цiкавасць да змагання, збiтыя, нiбы птушкi на iзлёце, нечаканай i неспадзяванай здрадаю таго, хто без бою пакорыцца, быццам рыцар чароyнай даме, слепаце. А прыгажосць… Прыгажосць, мабыць, так i застанецца y дзяцiнстве, там, дзе ёй найбольш утульна жылося.

Зразумела, нiчога гэтага бацька не ведаy, калi ехаy з Зарынай у Паyночна-Заходнi, не планаваy i думаць не мог. Усе яго думкi былi заняты тым, што ён зробiць, калi апынецца сам-насам з Агайдарам.

Мiжнацыянальныя адносiны яго больш не цiкавiлi, затое кiпела кроy у жылах, патрабуючы рашучых дзеянняy. Бацька yяyляy, як размажа Агайдара па сценцы, адно толькi дабярэцца да яго. Ён наяве бачыy шыю вераломнага казаха, якую зварочвае, як кураняцi…

– Прыехалi, – парушыy бацькаy думкафiльм кiроyца таксi i агучыy кошт за праезд. Бацька разлiчыyся з iм i разам з Зарынай выйшаy з машыны. «Волга», буксануyшы пару разоy пры развароце y сумёце, чмыхнула выхлапным дымам i павiхляла адгэтуль.

Тут лiхтароy не было. Іх нават не планавалi паставiць. Затое шчодрае на зоркi навiсала залацiстае неба, падобнае yзорамi на нацыянальныя дываны. Ды снег бялеy навагодняй ватаю. Тым не менш шэрыя дамы за шэрымi платамi паабапал дарогi заставалiся такiмi ж шэрымi. У iх гарэлi вокны, многiя аздобленыя навагодняй мiшурой i гiрляндамi, але адчуванне свята пры позiрку на iх не yзнiкала. Недзе здалёку пачуyся сабачы брэх.

Яму лянiва пачалi адказваць з розных бакоy тым самым, нагадваючы нязладжаны аматарскi хор з нейкага мультфiльма.

Зарына штурханула брамку, каля якой стаяла, i, не азiраючыся, пайшла y двор. Ведала, што бацька не адстане.

Атынкаваны, але yжо месцамi аблуплены, як варанае яйка, дом негасцiнна зарыпеy уваходнымi жалезнымi дзвярыма. Адразу ж, як увайшлi y памяшканне, абдала цяплом i пловам, шумнымi галасамi i тытунёвым дымам. Затрымалiся y вiтальнi.