…І прыдбаў гэты дом

Чаго яна панеслася за iм? Хто ён ёй такi, каб рызыкаваць уласным жыццём дзеля ягонага жыцця? Вось iменна – нiхто! Але ён так адчайна бiyся, як сапраyдны леy, з Агайдарам i яго сябрукамi, што мiжволi выклiкаy захапленне i павагу Зарыны, якая цанiла y мужчынах менавiта звярыны пачатак i характар. У бацьку яна разгледзела сапраyдны мужчынскi характар. Нехта y тым, што зрабiy мой бацька, убачыць глупства, нелагiчнасць i дурную браваду. Зарына ж убачыла мужчыну, якi мужчынам не прыкiдваyся, як амаль усе, каго яна ведала.

На жаль, такiя доyга не жывуць.

Колькi яму? Дваццаць два цi дваццаць тры гады? Максiмум дваццаць пяць! Агайдар старэйшы за яго y любым выпадку, як i сябрукi ягоныя. Зарына не магла адвесцi вачэй ад бацькi, якi сапраyды нагадваy ёй льва, атакаванага зграяй шакалаy. Ён быy прыyкрасны!

Аднак хэпi-энд бывае толькi y амерыканскiх фiльмах. У савецкай рэчаiснасцi заyсёды перамагае калектыy. Бацьку калектыyна загасiлi, зноy забралi yсе грошы, знялi з рукi гадзiннiк, куплены зусiм нядаyна, з металiчным бранзалетам, хацелi распрануць, як у мiнулы раз, усё адно прападзе дабро, але чамусьцi перадумалi.

Завезлi y багажнiку Агайдаравага «Запарожца» да чыгункi, якая праходзiла непадалёк ад Паyночна-Заходняга праз стэп па адмысловым насыпе, i паклалi на рэйкi. Спяшаючыся, забылiся пра Зарыну, якая таксама панеслася да чыгункi бегма. На вялiкае шчасце для бацькi, паспела своечасова.

Яна валакла бацьку волакам, здавалася, цэлае жыццё да ФАПа – найблiжэйшага па дарозе будынка, да таго ж з тэлефонам.

Адтуль выклiкала «хуткую», папярэдне адамкнуyшы дзвярны замок шпiлькай. Пасля зацягнула бацьку y памяшканне, села на падлогу каля дзвярэй, паклала бацькаву галаву сабе на каленi i нешта заспявала па-казахску, шчымлiвае i пяшчотнае, гладзячы далонямi ягоны твар.

У бальнiцы бацька не затрымаyся. Апрытомнеyшы з дапамогай дзяжурнага yрача i медсясцёр, падзякаваy i рушыy да выхада. Яго хiстала з боку y бок, як матроса на караблi y шторм, але на нагах ён устояy.

Зарына раззлавалася на яго, калi пабачыла побач з сабой. Яна сядзела на кушэтцы y вестыбюлi i чакала невядома чаго цi каго, хутчэй за yсё таксi, якое выклiкала незадоyга. Бацька плюхнуyся на кушэтку поруч з ёю. Дзяyчыне давялося везцi яго да сябе.

У Зарыны бацька добра выспаyся, i сон замянiy усялякiя лекi. Прачнуyшыся (а спаy цэлыя суткi i палову наступных прыхапiy), бацька адчуy нечуваны голад. Ён падмёy усё, што знайшоy у лядоyнi на кухнi.