…І прыдбаў гэты дом

Тады сеy каля падаконнiка, адчынiy фортку i закурыy, мiжволi моршчыyся ад дотыку цыгарэты да пабiтых вуснаy. Тое, што знаходзiyся адзiн у чужой кватэры, яго не здзiвiла. Бацька памятаy усё, што з iм адбылося. Больш непакоiла тое, што падумаюць пра яго на працы. Колькi паставяць прагулаy. А мо i выгавар яшчэ yлепяць, як пабачаць на вочы: фiзiяномiя яшчэ тая. Не, фiнгалаy не было i лiхтароy замест вачэй таксама. Затое вусны нагадвалi грыбы, а нос паходзiy на слiву. Бледна-ружовыя з жоyтым адценнем плямы на рэбрах, спiне i плячах сведчылi аб гематомах, аднак нявартых на бацькаву думку асаблiвай увагi.

Мiж тым выглядалi яны yнушальна i любы iншы чалавек занепакоiyся б.

Пачуyшы праварочванне ключа y дзвярным замку, бацька выйшаy у вiтальню аднапакаёyкi сустрэць ратаyнiцу, чым ледзь не напалохаy яе. Яна думала, што ён яшчэ y ложку. Выскачыла yсяго на хвiлiнку па хлеб i малако y блiжэйшую краму.

– Прачнуyся, бачу, – працадзiла, разуваючыся, – Амангельды ты наш недабiты…

– Хто? – не зразумеy бацька.

– Амангельды, – паyтарыла Зарына, – нацыянальны герой.

Яна прайшла на кухню, заyважыла бацькава гаспадаранне, але нiчога яму не сказала, наадварот, усмiхнулася куточкамi вуснаy. Недарэмна yвiхалася за iм дзень i ноч. А ён глядзеy на яе i не ведаy, што рабiць i казаць далей.

– Дзякуй табе, – нарэшце вымавiy.

– Няма за што, – адгукнулася дзяyчына. – Цяпер мы квiты. Я табе больш нiчога не вiнна. Вiнны мне ты.

– Як гэта? – не зразумеy нi слова бацька.

– З-за цябе цяпер у мяне будуць праблемы, – удакладнiла Зарына.

 – Ты павiнен мне дапамагчы пазбегнуць гэтых праблем. Ты ж герой цi не? – падышла да яго блiзка-блiзка.

Бацька yзяy яе за плечы i прытулiy да сябе. Яна прыyзняла галаву i пiльна yзiралася y яго вочы.

– Вырашэнне маiх праблем, – прамовiла Зарына, дакранулася пальцамi да бацькавых шчок, – знiшчыць i магчымае yзнiкненне тваiх, – дадала.

– Агайдар? – дапетрыy бацька.

Дзяyчына кiyнула.

– Не забiць жа я яго павiнен, – чамусьцi прашаптаy ён.

– Не так радыкальна, Амангельды, – таксама шэптам супакоiла бацьку Зарына, асцярожна пацерлася носiкам аб ягоны распухлы нос.

 – Але ход тваiх думак мне падабаецца, – усмiхнулася.

– Хто ты яму? Хто табе ён? – пацiкавiyся бацька, ведаючы, аднак, што яна не адкажа, i не памылiyся.

– Гэта не мая тайна, д’Артаньян, – працытавала Зарына словы гераiнi Дзюма Канстанцыi Бонасье. – Доyга расказваць i нецiкава, – апусцiла вочы.

Бацька не настойваy на споведзi. Яму было добра.